Review

PJ Harveys optreden meer kerkdienst dan popconcert

Polly Jean Harvey zingt mooie liedjes, loepzuiver en in een dwingende cadans, maar ook statisch en afstandelijk. En Terry Edwards, de geweldige baritonsaxofonist, speelt bijna geen noot los van het papier.

Het publiek in de Heineken Music Hall, dat ongastvrij werd ontvangen in een zaal met gesloten bars, werd vervolgens door de in zwart geklede PJ Harvey de hele avond niet toegesproken. Beeld Hollandse Hoogte

In juni van dit jaar maakte PJ Harvey hier bij velen indruk op het Down The Rabbit Hole Festival. Een gedurfd optreden, waarbij ze haar toen net verschenen album The Hope Six Demolition Project zo goed als integraal vertolkte en weinig ruimte liet voor de publieksfavorieten uit haar inmiddels een kwart eeuw bestrijkende carrière.

Dat deed ze zondagavond in de Amsterdamse Heineken Music Hall ook niet. Het gespeelde repertoire was grotendeels identiek aan dat van vier maanden geleden en werd eigenlijk ook exact hetzelfde uitgevoerd. Vooral dat laatste was toch een beetje jammer. Polly Jean Harvey laat zich tegenwoordig omringen door negen fantastische muzikanten, maar geen enkel moment mogen ze even loskomen uit het minutieus uitgedachte keurslijf van de liedjes.

Strak in de pas

Mooie liedjes, loepzuiver gespeeld in een dwingende cadans. Harvey kwam zoals deze tour gebruikelijk strak in de pas op, met haar bandleden om zich heen geformeerd als in een drumband. Chain of Keys, met dubbele drums, blazers en koorzang klonk mooier uitgebalanceerd dan op de plaat. Harvey, zelf niet onaardig spelend op de altsax heeft in Terry Edwards een geweldige baritonsaxofonist. Maar ook hij speelde nauwelijks een noot die niet op papier stond.

Hoe indrukwekkend nummers als The Community of Hope, A Line in the Sand en The Orange Monkey (met fraai mannenkoor) ook klonken. En hoeveel bewondering je ook kunt hebben voor Harvey's beschrijving van haar ervaringen in Kosovo, Afghanistan en Washington DC, die ze op haar laatste plaat bezingt, een beetje statisch en afstandelijk oogde het allemaal wel.

PJ Harvey. Pop. 16/10, Heineken Music Hall, Amsterdam.

Statisch, plechtig en bij vlagen prachtig

Het publiek, dat ongastvrij werd ontvangen in een zaal met gesloten bars, werd vervolgens door de in zwart geklede zangeres de hele avond niet toegesproken. Ze liet, zoals altijd, haar muziek voor zichzelf spreken. Statisch, plechtig en bij vlagen prachtig, maar ze kwam pas echt los toen ze haar recente werk achter zich liet en terugviel op When under Ether (2007), Down by the Water (1995) en het enige echte rock-'n-rollmoment: 50ft Queenie (1993). Ook liedjes met een zware thematiek, maar soepeler en met meer flair gespeeld.

Met zulke geweldige multi-instrumentalisten als Mick Harvey en John Parish (beiden op gitaar en toetsen) zou PJ Harvey op het podium wat meer muzikaal lef moeten tonen. Zo'n even loskomende saxsolo in The Ministry of Social Affairs was zondag een uitzondering. PJ Harvey speelt avond aan avond dezelfde set. Die klonk in de HMH bij vlagen fantastisch, maar wat zou het mooi zijn als ze haar stoïcijnse, welhaast autistische podiumhouding achter zich kon laten. Iets meer rock-'n-roll zou haar set goed doen. Het was nu meer een kerkdienst dan een popconcert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden