Recensie Pity

Pity is een prachtige, vileine studie van verdriet en hoe krampachtig we daar in de moderne maatschappij mee om gaan (vier sterren)

Beeld Film beeld

‘Hoe is het met uw vrouw?’ De vraag laat nooit lang op zich wachten. En dan zegt de man met zijn afhangende schouders en de groeven rond zijn mond iets als ‘de toestand is nog kritiek’ of ‘de artsen hebben weinig hoop’. Waarna de vraagsteller knippert en ‘sterkte’ zegt, of ‘heb geduld.’

De gezichtsuitdrukking van mensen die medelijden hebben, zo meldt de film Pity bij de opening, kun je niet imiteren. Zonder de oprechte emotie eronder kun je medelijden moeilijk ‘faken’. Het blijkt een van de intrigerende gedachten over medelijden die spoken in het hoofd van de zielige man, inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied. Zijn vrouw ligt in comateuze toestand in het ziekenhuis. Niemand in zijn omgeving weet precies hoe op zijn verdriet te reageren, maar ze doen wél hun best en dan zijn er nog de  kleine voordelen zoals korting bij de wasserette of een buurvrouw die elke dag een taart komt brengen.

De Griekse regisseur Babis Makridis laat elke scène in Pity druipen van het ongemak en benadrukt het gekunstelde. Alle personages bewegen onhandig, elke handeling is ingehouden, lichamelijk contact wordt liefst vermeden. Makridis vangt de wereld waarin zij zich bewegen vooral in totalen, wat alles extra theatraal maakt. De rituele gesprekjes die de kleurloze hoofdpersoon voert, lijken nóg meer op toneelstukjes door dat stoïcijnse gezicht van Yannis Drakopoulos. Wie aanvankelijk nog geneigd is mee te voelen met al die onbedaarlijk huilende mensen, doet dat niet meer als het hoofdpersonage tijdens een gesprek zegt dat huilen in films ‘iets belachelijks heeft omdat je weet dat het niet echt is’.

Die afstand is ook nodig omdat het scenario van Efthimis Filippou (Dogtooth, The Lobster) steeds absurder wordt. Het blijkt verslavend, het medelijden. De naamloze hoofdpersoon kan niet meer zonder dat ontmoetingsritueel, de ongemakkelijke stiltes en de kleine extraatjes. Hij laaft zich aan ongemak. Als dat plots wegvalt, wat blijft er dan van hem over? Op dat moment dringt zich de subtiele humor naar de voorgrond en Pity verandert van een voorzichtig komische tragedie naar een zwarte komedie waarin de onderkoelde Drakopoulos met de minuut meer gaat schitteren.

Komisch drama

Pity (4*)
Regie Babis Makridis
Met Yannis Drakopolous
In 13 zalen97 minuten

Die draai is knap, maar nog fijner is dat Pity een prachtige, vileine studie is van verdriet en hoe krampachtig we er in de moderne maatschappij mee om gaan.

In een van de heerlijkste scènes moet de man van de kantlijn toezien hoe iemand anders (letterlijk) in het middelpunt van de belangstelling komt te staan. ‘En dan hebben de mensen geen medelijden meer. Zomaar.’ In Pity valt er om te lachen, maar zielig is het natuurlijk ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.