FilmrecensiePinocchio

Pinocchio is een weinig toon- of stijlvast zooitje: mooi gemaakt, vervelend om naar te kijken ★★☆☆☆

In handen van regisseur Matteo Garrone had dit de ultieme hervertelling moeten worden, maar de film is een optelsom van buitenissige situaties. 

Roberto Benigni in Pinocchio.

De nieuwe Pinocchio was een film om reikhalzend naar uit te kijken. De verfilming van het bekendste Italiaanse sprookje ooit, in 1881 verschenen als feuilleton van de hand van Carlo Collodi (1826-1890), zou met ’s lands meest compromisloze misdaadfilmer Matteo Garrone aan het roer zomaar de ultieme hervertelling kunnen worden. Met zijn grimmige en doorleefde films Gomorra (2008) en Dogman (2018) keerde de Italiaan de romantiek van het maffiagenre rigoureus de rug toe. Dat maakte nieuwsgierig hoe hij het verhaal over de armoedige houtsnijder Geppetto en het wereldberoemde houten kereltje met groeineus tot zijn weinig kindvriendelijke origine terug zou brengen.

Kindvriendelijk is Garrones Pinocchio in ieder geval allesbehalve. De film heeft weinig van de beroemde Disneyverfilming uit 1940 en al helemaal niets van de erbarmelijk jolige familiefilm die de Italiaanse hofnar Roberto Benigni er begin deze eeuw van maakte. Garrones voorliefde voor armoede en verval is wel volop aanwezig, deels geïnspireerd door het sombere Italiaanse neorealisme van na de Tweede Wereldoorlog, met een Geppetto die als straatarme arbeider wanhopig zoekt naar een beter bestaan. Zo moet Collodi het ooit hebben bedoeld, al werd zijn verhaal vanaf het begin door kinderen omarmd.

Wanneer Geppetto (gespeeld door Benigni, in een rol die gezien zijn vorige bijdrage aan de Pinocchio-geschiedenis een mea culpa doet vermoeden) uit een stuk behekst hout zijn eigen marionet snijdt en het mannetje vervolgens tot leven komt, trapt Garrone geenszins op de rem. Pinocchio valt in slaap bij een vuurtje en ontdekt tijdens het ontwaken in een volbloed horrorscène dat zijn houten beentjes tot kniehoogte zijn weggesmeuld.

Regisseur Garrone wilde dicht bij het originele sprookje blijven
‘Het waren vooral de volwassenen die zich zorgen bleken te maken over het geweld in de film. De kinderen hoorde je daar niet over’, vertelt regisseur Mettoe Garrone in een interview over zijn film.

Tot zover voldoet de film aan de verwachtingen – je begrijpt uitstekend waarom het houten jochie graag mens wil worden en zelf op reis gaat om zijn droom te verwezenlijken. Garrone beschikt daarbij zichtbaar over de middelen om de donkere wereld van Collodi tot leven te roepen.

Helaas is het verdere verloop van Pinocchio een weinig toon- of stijlvast zooitje. Mooi gemaakt, maar vervelend om naar te kijken. Terwijl Pinocchio afdaalt in een antropomorfische wereld, hangt hij het ene moment in een lang uitgetrokken scène te stikken in een boom, om vervolgens in een idyllisch bedevaartsoord voor kinderen te belanden, waar hij dan weer op weerwolfachtige wijze in een ezel verandert, waarna iemand voor de zoveelste keer struikelt omdat de film blijkbaar óók soms slapstick moest zijn, enzovoort.

Pinocchio laat zich kijken als sleetse optelsom van buitenissige situaties, als weinig geslaagde variant op Garrones eigen tegendraadse fantasy-uitstapje The Tale of Tales (2015), zonder onderlinge samenhang.

Pinocchio

★★☆☆☆

Fantasy

Regie Matteo Garrone

Met Roberto Benigni, Federico Ielapi, Rocco Papaleo, Massimo Ceccherini, Marine Vacth

125 min., in 102 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden