De spektakelshow van Armin van Buuren.

Reportage Pinkpop

Pinkpop viert zijn jubileumfeest met jong en oud

De spektakelshow van Armin van Buuren. Beeld Ben Houdijk

Jan Smeets, al vijftig jaar de grote man achter het jubilerende festival Pinkpop, staat maandagmiddag om half 2 toch even met de ogen te knipperen. Zo laat al en Megaland in Landgraaf is nog niet voor de helft gevuld als Jett Rebel de derde dag van de vijftigste editie van Pinkpop mag openen op het grote veld.

‘Iedereen ligt vast nog in zijn bedje’, stelt Smeets zichzelf gerust. Dat is best mogelijk, want het werd zondag laat. Later dan ooit zelfs, want voorheen hield Pinkpop standaard om half 11 al op. Dit jaar was er een unieke vergunning afgegeven tot half 2, maar daar ging dj Armin van Buuren met hulp van Marco Borsato nog een kwartiertje overheen.

Armin van Buuren en Marco Borsato op Pinkpop: niet lang geleden leek dat onmogelijk. Beide topattracties verkeren immers in een ander universum dan die van het rockinstituut dat Pinkpop sinds 1970 is. Maar de tijden zijn veranderd. Niet alleen doen de vooruitstrevendere techno- en dance-acts het ook op Pinkpop al jaren erg goed, ook voor plat vermaak, effectbejag en ander voorgekauwd amusement is veel animo. Dat blijkt zondagnacht als het publiek na een werkelijk fenomenaal concert van het Britse The Cure drie kwartier op het beloofde spektakelstuk van Van Buuren blijft wachten.

En een spektakel wordt het, maar om nou te zeggen ‘goh, wat mooi’? De productie is van een perfecte bombast. Het vuurwerk achter het podium reikt hemelhoog. Rammsteins pyrotechnische trukendoos, waarvan Pinkpop dit jaar zo graag weer gebruik had willen maken, is ermee vergeleken kinderspeelgoed.

Van Buuren knalt er de ene na de andere zelfgeproduceerde trance- en hardstylenummer in en roept in het Engels wat aanmoedigingen naar het publiek, dat zich volledig laat inpakken door alle audiovisuele overdaad.

David Lee Roth is ingevlogen om zijn oude Van Halen-hit Jump live te komen zingen, maar hij overschreeuwt zich bij de lelijke beat die Van Buuren aan het nummer toevoegt. Nog wat anoniem klinkende vocalisten ‘all the way from LA’ volgen voordat Borsato met pianist John Ewbank en zangeres Davina Michelle hun single Hoe het danst gaat zingen.

De tijden dat op Pinkpop artiesten met appels (Doe Maar, 1983) en eieren (Anouk, 1998) werden bekogeld omdat hun muziek te kommersjeel werd bevonden zijn definitief voorbij. Als deze vijftigste editie van Pinkpop iets duidelijk maakt, is het dat het publiek alles mooi vindt en overal volledig in opgaat. De moderne huppelende reggaetonbeats van J Balvin leveren net zulke carnavaleske hospartijen op als de feestmuziek van het voortreffelijk spelende Rowwen Hèze. Op zaterdagavond laten tienduizenden romantici zich net zo makkelijk meevoeren door de slepende rocksongs van Elbow als dat ze de volgende dag een traantje wegpinken wanneer Jacqueline Govaert van Krezip terugkeert naar I Would Stay, het liedje waarmee het in 2000 voor de band allemaal is begonnen.

Er is dit jaar meer ruimte voor nostalgie. Dezelfde band die in 1970 op de eerste editie speelde, staat er zaterdagmiddag weer, en helemaal uniek: ze spelen in dezelfde bezetting als toen. Golden Earring geeft het festivalpubliek het gewenste verjaardagscadeau. Alle hits komen voorbij, van When the Lady Smiles via Twilight Zone naar Radar Love. De kelen zijn met nog tweeënhalve festivaldag te gaan al schor.

The Cure. Beeld Ben Houdijk

Ook de Britse newwaveband The Cure speelt een rol in de rijke Pinkpopgeschiedenis. Volgens de overlevering redde hun optreden de editie van 1986. Het concert in 2012 wordt nog altijd als onvergetelijk beschouwd. Zondagavond is de band van Robert Smith ook in grootse vorm.

Al veertig jaar is er aan de ijzige straaljagergitaarsound weinig veranderd. Ook de eyeliner en het opgekamde zwarte haar van zanger Robert Smith is hetzelfde. Maar van enige routine is geen sprake en een uitmuntend gemixt geluid zorgt voor een kraakheldere weergave van hoog opgestapelde, gelaagde gitaarpartijen. Lovesong, Just Like Heaven en In Between Days klinken fantastisch. Smith zingt vol overgave met zijn typische huilstem, al moet hij in Play For Today en A Forest net een toontje lager inzetten dan veertig jaar geleden. Dat zulke droefgeestige mineurakkoorden zoveel gelukzaligheid kunnen veroorzaken mag een wonder heten. Maar The Cure heeft voor hun zorgvuldig opgebouwde mirakelstuk geen vuurpijl nodig.

J. Balvin. Beeld Ben Houdijk

Hier vinden ouders en hun kinderen elkaar ook, het veld overziend. Dat is niet bij ieder concert zo. Maar de organisatie speelt goed in op de trend dat hele gezinnen naar Landgraaf afreizen. Terwijl hun ouders zwelgen in jarennegentignostalgie bij Jamiroquai en Lenny Kravitz gaan op hetzelfde moment de kinderen los op de hiphop van Jacin Trill en Boef. Zijn bij laatstgenoemden louter tieners aanwezig, bij reggaetonster J Balvin is het publiek veel gemengder. Balvin brengt zijn recente wereldhits dan ook met verve en het gemis van rapper Cardi B tijdens I Like It wordt met gemaskerde dansers goedgemaakt.

Het lekkere weer zorgt hier al snel voor een opperbeste dansstemming, waar een andere betrekkelijk nieuwe naam op de festivalaffiches een dag later hun optreden juist ziet verregenen. Uitgerekend als The 1975 uit Manchester op het hoofdpodium begint, gaat het stortregenen. Maar de sterke popsongs en de flegmatieke voordracht van zanger Matt Healy slepen het publiek erdoorheen. Het heeft ook goed geluisterd naar Jan Smeets, die de bui voorzag en het publiek op de hem bekende vaderlijke wijze sommeerde een regenjasje te gaan halen. Een buitje hoort erbij op Pinkpop.

Oude bekenden

Van de vele artiesten die de 50ste verjaardag luister bijzetten staan er ook twee niet op het Pinkpop-affiche. Twee rockmuzikanten die het festival veertig jaar geleden kleur gaven. Zo wandelt zaterdag Andy Summers, gitarist van The Police (editie 1979) over het terrein en staat bij Armin van Buuren ineens David Lee Roth van Van Halen (editie 1980) de hit Jump te brullen. Summers is nu vooral fotograaf en op Pinkpop ter ere van een fototentoonstelling van zijn werk. Roth is er ter ere van zichzelf en staat even op het podium bij Armin van Buuren. We hopen dat beide heren Jan Smeets hebben gefeliciteerd.

Headliners

Veel was er dit jaar te doen over de headliners, de naam die voor iedere dag bovenaan het affiche staat. Pinkpop had een mooi wensenlijstje: Metallica, Rammstein, Neil Young (zoals ieder jaar de grote wens van Jan Smeets). Stuk voor stuk artiesten die deze zomer in Europa touren, maar niet op festivals. Pech dus. Terwijl Elton John en Eddie Vedder in Amsterdam speelden, moest de jubilaris het doen met tweede keus Mumford and Sons. Smeets had zijn twijfels – en terecht, zo bleek. Maar misschien moeten we ons niet zo blind staren op de headliners. Pinkpop is dit jaar juist zo sterk doordat alle (goedkopere) acts lager op het affiche goed gekozen zijn. Leuk die headliners, maar ze slurpen wel het budget op.

Het debuut

Het derde podium van Pinkpop is een tent en die is een uur voor aanvang van het concert van Duncan Laurence al stampvol. Ook al kent het publiek nog maar één liedje van de winnaar van het Eurovisie Songfestival. De drukte zal ook te maken hebben met de bui die is losgebarsten – er is geen andere schuilplek.

Maar ook zonder regen was de tent volgelopen, zo blijkt uit de enorme mensenmassa buiten als Duncan maandagavond gaat beginnen. Met band en zangkoortje verzorgt hij een sterk debuut, dat je ook buiten nauwgezet blijft volgen. Mooie, soulvolle liedjes. Nog wat plechtig, maar overtuigend gebracht en door fraaie gospelkoortjes aangedikt. Dit gaat wel werken, eerst in de clubs en later in de Ziggo Dome. En Arcade is niet eens zijn beste liedje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden