Reportage Pinkpop

Pinkpop rekent definitief af met gitaarrock-imago

Armin van Buuren en Marco Borsato treden op tijdens de tweede dag van het muziekfestival Pinkpop in Landgraaf. Beeld ANP

Zelden zal het dit jaar jubilerende Pinkpop op één dag zo’n veelheid aan muziekstijlen hebben gepresenteerd als zondag, de tweede dag van de vijftigste editie. Marco Borsato, Armin van Buuren en J. Balvin slingerden de festivalgangers van het ene naar het andere uiterste.

Alsof er voorgoed moest worden afgerekend met het idee dat het publiek in Landgraaf ieder jaar alleen maar warm loopt voor gitaarrock en de organisatie geen oren heeft voor hiphop, dance en andere ‘nieuwe’ stromingen in de popmuziek.

Eerdere edities bewezen het tegendeel met boekingen van Justin Bieber, Avicii en Martin Garrix en al in 1994, op het vijfentwintig jarig jubileum, mocht de toen baanbrekende ambient-techno van The Orb het festival zelfs afsluiten.

Maar Pinkpop geldt in de volksmond nog altijd als een behoudend, op rock georiënteerd popfestival, waar muzikale vernieuwingen vooral als moeilijkdoenerij worden beschouwd.

Tot zondag dan. De dag waarop de festivalgangers van het ene naar het andere uiterste werden geslingerd. Een dag ook waarop Pinkpop voor het eerst tot ver na middernacht een vergunning had. Het was al half twee toen Marco Borsato door dj Armin van Buuren op het podium werd geroepen als finale van Van Buurens set.

Marco Borsato op Pinkpop? Van Buuren die er zelf ook voor het eerst stond wilde aan dit vermeende onrecht een eind maken. Waarom eigenlijk. Pinkpop kon vijftig jaar lang prima zonder deze entertainer voor het hele gezin en zijn reeks Kuipconcerten alleen al doen vermoeden dat de allemansvriend Pinkpop ook niet nodig heeft.

Maar samen met zijn liedjesschrijver en pianist John Ewbank en zangeres Davina Michelle en Van Buuren zelf mocht Borsato als feestelijke afsluiter hun eigen hit Hoe Het Danst brengen.

Marco Borsato, Davina Michelle en John Ewbank bij hun slotnummer Hoe Het Danst. Beeld ANP

Goed, het klonk beter dan de spuuglelijke dreun-versie eerder in de set van Van Halens Jump waarvoor zanger David Lee Roth zelf was ingevlogen. Maar eerlijk gezegd bekroop je tijdens de anderhalf uur waarin Van Buuren met veel visueel spektakel en hemelhoog vuurwerk een bombardement aan trance- en hardstyle beats over het veld uitstortte of dit wel was waar Jan Smeets vijftig jaar geleden zijn festival voor had opgericht. Vroeger ging je naar festivals om de gezapige mainstream te ontlopen. Weg van supermarkten en ski-hut muziek. Die tijden lijken voorbij, op zoek naar geestverwanten voor en op het podium.

In 2019 is dat anders. De tienduizenden bezoekers waren na een fenomenaal goed optreden van The Cure drie kwartier op Van Buuren blijven wachten en genoten van de superstar-dj die het grotendeels Nederlandstalige publiek vooral in het Engels toeschreeuwde en laagdrempelige, wat platte dance presenteerde En wie mocht denken dat Pinkpop-publiek niet van dj’s houdt voor wie een optreden niet meer is dan een uur lang fragmenten van r&b en hiphop-hitjes aan elkaar plakken, die was eerder op de avond niet in bij Mark Ronson.

De tent puilde uit bij Ronson en de handjes gingen bij iedere hit de lucht in. Dat Ronson zijn eigen producties behoorlijk slecht mixte en de overgangen lomp waren temperde de feestvreugde nauwelijks.

Veel leuker, en best gewaagd was het optreden van een van de grote reggaeton sterren van dit moment, J. Balvin. Hij was te horen op een van de leukste en grootste pophits van de laatste jaren, I Like It van Cardi B en kreeg zondag de kans zijn springerige Zuid-Amerikaanse reggaeton ritmes aan een groot vooral wit poppubliek te presenteren.

J. Balvin bij zijn optreden op Pinkpop. Beeld Ben Houdijk

Het werd een hartstikke leuke show. Balvin zong goed (met hulp van een meelopende tape, dat wel) en er was een levendige, kleurrijke poppen-choreografie om het visueel aantrekkelijk te houden.

Er werd bijna net zo gedanst een paar uur eerder toen Rowwen Hèze voor het eerste hoogtepunt van de dag zorgde. De Limburgers maakten van het thuisvoordeel dankbaar gebruik door hun sterkste fuifnummers zo stevig mogelijk te spelen. Het bier vloog een uur lang door de lucht, stilstaan was geen optie. De band verkeerde in absolute topvorm. Al hossend verplaatste de mensenmassa zich vervolgens naar het hoofdpodium voor Krezip.

Na tien jaar is de band die op Pinkpop 2000 doorbrak naar het grote publiek weer bij elkaar.

Het was een mooi optreden dat net als vroeger vooral gedragen werd door de prachtige natuurlijke stem van Jacqueline Govaert. Ook in Krezip anno 2019 is zij het onbetwiste middelpunt. Leuk om het oude, punky Stupid weer te horen, al was het hart van de show natuurlijk een gloedvolle uitvoering van I Would Stay, dat zo hard werd meegezongen dat Govaert het eerste refrein aan het publiek over liet.

Net als Krezip speelde ook Lenny Kravitz al vaak op Pinkpop. Zondag gaf hij een van zijn meer begeesterde shows, wat mogelijk ook kwam door de puike band die hij bij zich had. Prachtig bijvoorbeeld hoe het nog altijd fraaie soulliedje It Ain’t Over Til It’s Over nog extra diepte kreeg dankzij vindingrijke accenten van bassiste Gail Ann Dorsey.

Mooie liedjes te over tijdens het twee uur en een kwartier durende optreden van The Cure, dat van een magistrale schoonheid was.

Al veertig jaar is er aan de ijzige straaljager-gitaarsound weinig veranderd. Ook de eyeliner en het opgekamde zwarte haar van zanger Robert Smith is hetzelfde. Maar van enige routine was geen sprake. Hier werd minutieus gebouwd aan een groots betoverend kunstwerk. Een uitmuntende geluidsmix zorgde ervoor dat de gelaagde gitaarpatronen beter dan ooit klonken. Lovesong, Just Like Heaven en In Between Days klonken fantastisch.

Smith zong met zijn typerende huilstem vol overgave, al moest hij in Play For Today en A Forest net een toontje lager inzetten dan veertig jaar geleden. Dat zulke droefgeestige mineurakkoorden zoveel gelukzaligheid kunnen brengen mag een wonder heten. The Cure zorgde zondag voor het echte mirakel en had daar geen vuurpijl voor nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden