Pink Chinese Restaurants

Als verfspatten in een strak kader

Complex maar doorzichtig, cerebraal maar lichtvoetig: de muziek van Gene Carl laat zich goed beschrijven met zulke paradoxen. De Amerikaans-Amsterdamse componist en toetsenspeler is lid geweest van Louis Andriessens Hoketus en gebruikt nog altijd de techniek waar dat ensemble naar is genoemd: melodische lijnen opgebouwd uit korte fragmenten die over de musici zijn verdeeld. De herhaling krijgt spanning door de steeds verschuivende onderlinge relatie, zoals in de minimal music.

Daarnaast gebruikt Carl liedachtige elementen en ritmes uit de popmuziek: het openingsnummer is uitgeklede funk, voortgestuwd door het levendige drummen van Michael Vatcher. Daar overheen wordt lyrisch geïmproviseerd, vooral door violist Jeffrey Bruinsma en gitarist Wiek Hijmans. Soms worden de structuren gecombineerd met abstractie, als verfspatten in een strak kader. Het titelstuk is een suite van getoonzette gedichten over de namen van verfkleuren en Chinese restaurants, gezongen door de klassieke bariton Ken Gould. De twee livebonustracks met Arend Niks als vervanger van Vatcher zijn matig van geluid maar warmer van toon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden