Blik Chris Buur

Pink Cadillac: de roze sloep als seksuele metafoor

De vreemde werdegang van een roze gevaarte.

Een van de vele roze Cadillacs tijdens Aretha Franklins uitvaart. Foto EPA

Dik over de honderd roze Cadillacs betoonden in een lange rij een laatste eer aan Aretha Franklin, tijdens de uitvaartplechtigheid op 31 augustus in Detroit. Zoals dat gaat met alles wat de laatste eer betreft, heette dat passend te zijn – en een schitterend gezicht, en waardig, en uniek. En dat was het ook. Maar ook een beetje raar. 

Een halve week later mogen we ons voorzichtig afvragen of de Pink Cadillac als popcultureel fenomeen wel zo aan Aretha toebehoort. Elvis, om maar een andere popheld te noemen, was de eerste die de roze statusauto de popmuziek in zong. In zijn hitje Let’s Play House uit 1955 namecheckt hij er eentje, en in datzelfde jaar had hij er een gekocht om met zijn band in rond te toeren. Dat exemplaar fikte uit (iets met remleidingen); meteen daarna liet hij een nieuwe Cadillac overspuiten in speciaal Elvis-roze. Het exemplaar is geëindigd in het Elvis-museum.

Nu was de kleurkeuze opzettelijk excentriek, van Elvis, maar zó raar was roze als autokleur niet in de jaren vijftig. Naoorlogs vooruitgangsgeloof in design en architectuur, de omhelzing van plastic en chemie – pastelkleurige auto’s als de blije nieuwe toekomst, de overwinning van de mens op de grauwe somberte. En voor een popster een prima manier om je te onderscheiden van de decente zwart-, grijs- en blauwtonen waarin de doorsnee upper class-Cadillacrijder gezien wilde worden.

Ook kun je in Elvis’ nummer zonder bovenmatige dirty mind wat innuendo horen doorklinken. Jaren later was het in elk geval bepaald niet ondoorzichtig waarop Bruce Springsteen doelde met zijn Pink Cadillac (1984) – de eighties-nostalgie naar de jaren vijftig, de auto als mythische plaats voor tieners om hun eerste seksuele ervaringen in op te doen én de roze sloep als seksuele metafoor kwamen samen. Uitgerekend de als braaf te boek staande Natalie Cole had er in 1987 een monsterhit mee.

Aretha, daarentegen, noemt de auto alleen maar in een bijzin, in haar nummer Freeway of Love (1985) – even nostalgisch én even seksueel geladen trouwens, dat wel. De roze-Cadillac-parade op haar uitvaart was dan ook een beetje een commercieel plannetje, van een salesmevrouw van Mary Kay Cosmetics, dat de roze Cadillac al decennia als wortel voor de neus van hun verkoopsters houdt als die een bepaald target halen. 

Maar laat Freeway of Love nou net, in zijn heerlijk spekgladde eighties-synthesizerproductie, een van Franklins meest ondergewaardeerde nummers zijn. De Pink Cadillac moet er vrede mee hebben bij haar te zijn bijgezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.