Review

Phoenix is een subtiel en veelzeggend drama

Regisseur Christian Petzold is een meester in het ombuigen van melodramatische ontwikkelingen tot subtiel, veelzeggend drama. Het voortreffelijke spel van Nina Hoss en Ronald Zehrfeld maakt Phoenix geloofwaardig en indrukwekkend.

Scène uit Phoenix. Beeld -
Scène uit Phoenix.Beeld -

De plastisch chirurg probeert een gunstige draai te geven aan de verminkingen in haar gezicht. Hij kan haar het uiterlijk van een filmster geven, zegt hij. Daar wil Nelly niks van weten. 'Ik wil er precies zo uitzien als vroeger', zegt ze.

Nelly wil haar leven terug. Alles is kapot gegaan toen ze in 1944 naar het concentratiekamp werd afgevoerd. Ze heeft het overleefd en is teruggekeerd naar Berlijn, een stad vol puinhopen, waar niemand zich raad weet met de verse oorlogswonden. De scherven oprapen en doorleven is het devies; een houding die weinig ruimte laat voor mededogen.

Een gok

In die ravage gaat Nelly op zoek naar haar man, de pianist Johnny. Dat hij misschien degene is die haar heeft verraden, kan Nelly niets schelen. Ze waren getrouwd, ze waren verliefd - de hoopvolle herinneringen vormen haar reddingsboei.

Regisseur en scenarioschrijver Christian Petzold neemt een gok in Phoenix, zijn achtste speelfilm. Kan het waar zijn dat Johnny zijn vrouw niet herkent wanneer hij haar terugziet? Zelfs na een ingrijpende gezichtsreconstructie zou hij toch haar ogen, haar stem moeten herkennen? Toch denkt hij een vreemde vrouw te ontmoeten. Iemand die sterk op Nelly lijkt, dat wel.

Petzold maakt het aannemelijk. In Phoenix zoekt iedereen een leugen om in te geloven. Johnny is ervan overtuigd dat Nelly overleden is; ze kán niet terug zijn. In zekere zin heeft hij ook gelijk. De oude Nelly is weg, onherstelbaar beschadigd, lijkt het.

Profiel Nina Hoss

Ze heeft een voorkeur voor rollen van vrouwen die hun kwetsbaarheid verbergen achter afstandelijkheid. De Duitse actrice Nina Hoss weet een ongeloofwaardig verhaal geloofwaardig te maken, is in dit profiel te lezen.

Meester

De Duitse filmmaker is er een meester in: melodramatische, haast soap-achtige verwikkelingen ombuigen tot subtiel, veelzeggend drama. Hij deed het in Barbara (2012, goed voor een Zilveren Beer en een Oscarnominatie), oppervlakkig gezien een ziekenhuisromance, maar uiteindelijk een fascinerende, brute kijk op het leven onder een totalitair regime. In Phoenix gaat hij nog een stap verder. De film gaat over illusies en is zelf ook als een zinsbegoocheling - zo knap dat je er wel in moet geloven.

Het is te danken aan de secure regie, de fraaie muziek, de slim gekozen herhalingen en spiegelingen, het zwoele, contrastrijke camerawerk, de pijnlijk eerlijke observaties over de kille ontvangst van oorlogsslachtoffers. En het is te danken aan het indrukwekkende spel van Nina Hoss en Ronald Zehrfeld, ook al hoofdrolspelers in Barbara, dit keer verwikkeld in een veel gevaarlijker pas de deux. Ze spelen hoog spel, Nelly en Johnny. Ze verwoesten elkaar, maar vinden in de asresten zichzelf terug.

Phoenix. Regie: Christian Petzold. Met Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Nina Kunzendorf. 98 min., in 15 zalen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden