Drama

Philomena

Als open, eerlijke en lichte karakterstudie behoort Philomena tot de beste in zijn soort

De piepjonge Philomena ziet de toekomstige vader van haar kind op een kermis in het strengkatholieke Ierland van de jaren vijftig, als een verwrongen reflectie in de lachspiegel. Het blijkt een omineus voorteken: Philomena wordt zwanger, maakt haar familie te schande en wordt naar een klooster gestuurd, waar ze niet mag beslissen wanneer en hoe vaak ze haar zoon ziet. Na een aantal jaar kijkt ze, huilend vanachter een hek, zelfs machteloos toe hoe het jongetje door onbekenden wordt meegenomen. Dat was de laatste keer dat ze hem zag.

Dit mooie, zachtmoedige drama van de Britse regisseur Stephen Frears (Dangerous Liaisons, High Fidelity, The Queen) begint bijna vijftig jaar na die gebeurtenis, wanneer de aan lager wal geraakte oud-journalist Martin Sixsmith stuit op haar verhaal, en zijn depressie hoopt te verdrijven door eens een 'human interest'-stuk te schrijven. Het filmscenario is gebaseerd op het boek The Lost Child of Philomena Lee, dat de echte Sixsmith in 2009 publiceerde.

Het is een gouden vondst, de koppeling van de bereisde en belezen, maar vooral cynische Sixsmith (aangenaam ingetogen vertolkt door Steve Coogan) aan de volstrekt oprechte, lieve Philomena (een perfecte Judi Dench, als de tegenpool van haar koele M-personage in de James Bondfilms).

Frears tuigt zijn film op aan de hand van de beproefde buddyfilmstructuur, waarin twee tegengestelde personages noodgedwongen tot samenwerking zijn veroordeeld. Soms mist het subtiliteit, dan zien we Sixsmith bijvoorbeeld heel hard sporten als het met zijn zoektocht ook beter gaat. Tegelijkertijd overstijgt Philomena dit concept, omdat beide personages voortdurend echte mensen zijn, met verlangens en frustraties die niet passen in een vastomlijnde formule.

Sterk uitgewerkt is hun onderlinge spanningsveld. Sixsmith wil een spannend verhaal maken over een kerkelijk schandaal, 'evil' nonnen en groot menselijk leed. Ook Philomena wil weten wat er met haar zoon is gebeurd, maar het liefst ontdekt ze wie hij is of was en of hij ooit wist van haar bestaan.

Mooier is haar plotselinge biecht over hoe ze de eerste keren stiekem van seks genoot ('iets dat zo lekker was moest wel verkeerd zijn') en Sixsmiths onvermogen om op zoveel eerlijkheid adequaat te reageren.

Van een aanklacht tegen de katholieke kerk is alleen sprake tussen de regels door. Daarvoor is de film ook te kalm en bedeesd. Maar als open, eerlijke en lichte karakterstudie behoort Philomena tot de beste in zijn soort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden