Recensie Phil Collins

Phil Collins in Nijmegen is meer dan een popconcert. Het is een blootstelling aan de sterfelijkheid van roem ★★★☆☆

Zijn optreden in Nijmegen is meer dan een popconcert. Het is een blootstelling aan de sterfelijkheid van roem en popglorie, die op een wonderlijke manier ook troostrijk is.

Phil Collins in het Goffertpark, donderdagavond. Beeld Ben Houdijk

Pop

★★★☆☆

Phil Collins

20/6, Goffertpark, Nijmegen

De opkomst van Phil Collins in het Goffertpark, op het majestueuze podium  dat helemaal voor hem uit de grond is gestampt, is allereerst confronterend. Wat ziet hij er broos en kwetsbaar uit. Collins loopt met een wandelstok, korte pasjes. Hij wankelt naar een stoel, die al voor hem klaar staat voor op het podium. Gaat houterig zitten. En leest voor van een briefje, met heel grote letters. ‘Mijn voet is naar de klote’, zegt hij in zijn beste Nederlands, met ook al zo’n breekbare stem. Aan het publiek, 65 duizend man sterk, ontsnapt een zenuwachtig lachje.

Het is duidelijk: Phil Collins, 68 pas, beleeft geen gouden jaren. Hij is getroffen door tal van ziekten. Hij kan allang niet meer drummen: zijn handen willen niet meer. Zijn oren trouwens ook niet. Hij was jaren depressief, liet hij weten in interviews. Omdat hij, volgens hemzelf, een zeer laag zelfbeeld had.

Zou zijn gezien alle ongemakken toch wel verrassende tournee bedoeld zijn geweest als therapie? Om Collins er mentaal gewoon weer bovenop te helpen, na jaren van ellende? Mocht dat zo zijn, dan moet deze publiekelijke zelfhulpsessie hem echt hebben gesterkt. Het publiek ontvangt de Britse drummer en vocalist, die vooral de jaren tachtig opvrolijkte met ontelbaar veel liefdesliedjes en ietwat blikkerige witte soul, zó liefdevol. En de waardering wordt alleen maar groter als blijkt dat Collins eigenlijk nog opmerkelijk goed kan zingen. Het is alsof hij via zijn liedjes de ouderdom uit zijn lijf laat vloeien, met die enigszins afgeknepen, maar uit duizenden herkenbare en bovendien buitengewoon toonvaste stem. Het is echt aangrijpend: een zo fragiele, bijna zichtbaar zieke man zo lieflijk te zien zingen.

Zijn band is het warme bad waarin hij zich vol vertrouwen kan laten zinken. De blazers tetteren vrolijke noten in Don’t Lose My Number en Easy Lover. En de weergaloze achtergrondzangers en -zangeressen stellen zich teder op naast de oude baas op zijn stoel. Een prachtig beeld: halverwege Easy Lover komt een van de zangeressen achter Collins staan. Ze slaat haar armen om zijn nek. Samen zingen ze het refrein, dat ineens een andere lading krijgt: ‘Better forget it, oh you’ll regret it.’

Natuurlijk, de liedjes klinken soms wat gedateerd, al is de uitvoering van de Genesis-song Follow You, Follow Me etherisch en bijna psychedelisch. Maar Phil Collins in Nijmegen is meer dan een popconcert. Het is een blootstelling aan de sterfelijkheid van roem en popglorie, die op een wonderlijke manier ook troostrijk is. Er hangt twee uur lang een warme wolk van liefde en menselijkheid boven het Goffertpark. Soms is dat gewoon genoeg.

7 dingen die je moet weten over de drumsolo der drumsolo’s

In het nummer In the Air Tonight van Phil Collins zit een drumsolo - zeg maar gerust de drumsolo der drumsolo’s - die álles veranderde. Daarover maakten we deze video: 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden