Review

Petticoat: Janzen stijgt boven zichzelf uit

AMSTERDAM - Een ware musicalhappening, een eerbetoon aan andere grote musicals. Deze musical maakt de valse start van het seizoen meer dan goed.

De cast van de musical Petticoat Beeld anp
De cast van de musical PetticoatBeeld anp


Amsterdam Pattie, een meisje uit de provincie wil zangeres worden en trekt naar Amsterdam om haar droom te realiseren. Van het basisidee van Petticoat, de nieuwe musical van het team dat ook verantwoordelijk was voor de klapper Ciske, raak je niet direct ondersteboven.

Razendknappe uitwerking
Maar de uitwerking is razendknap. André Breedland geeft in het ijzersterke script met gedoseerde hogeschoolgrappen een mooi jarenvijftigpolderbeeld: het slopende schnabbelcircuit met gladde managers, de introductie van nieuwe huishoudelijke apparaten als de stofzuiger, maar ook met de homofobie en communistenhaat. Van den Ende heeft de makers de boeken van Teun de Vries als inspiratiebron aanbevolen, en dat betaalt zich uit.

Henny Vrienten heeft gelukkig makende muziek op maat geschreven, en als kers op de taart is er Chantal Janzen, die alles goed doet wat er maar te doen valt. Inclusief het Groningse accent van de Limburgse Janzen (zo werd mij verzekerd door de Groningse Seth Gaaikema). Het (deels) Groningse decor van Petticoat opent de deur naar een hoop boerenwijsheden en droge humor, maar het wordt nooit geforceerd grappig. In alles hebben de makers maat weten te houden.

Ware musicalhappening
Het is niet alleen de hoofdrolspeelster die boven zichzelf uitstijgt. Ook de rest van de cast maakt de avond tot een ware musicalhappening. De scènes met Janzen en haar vader (Hajo Bruins als ontslagen communist) zijn van een subtiliteit, zoals je die zelden ziet in een musical. Marjolein Touw, moeder van twee Amsterdamse jongens die allebei om verschillende redenen aan Pattie trekken (mooie ethische broederstrijd tussen Freek Bartels en Mike Weerts), kruipt in haar favoriete rol als keiharde Roald Dahl-heks. Dat doet zij zeer humoristisch, maar ook gevoelig en met warmte.

Soms wordt een loopje met de tijd genomen. De zwart-wit popart kleding die Pattie in Amsterdam krijgt aangemeten en het woordje 'hip', waar een heel lied omheen is gebouwd, behoren toch echt tot de jaren zestig. Ook een foute keuze is de totaal overbodige ballroomdance-scène in het Amsterdamse 'Vergeet Paleis' Tuschinski. Het zijn minuscule minpuntjes op een topavond waarin Hollandse toegankelijkheid met internationale allure wordt gemengd.

Kleine musicalgeschiedenisles
Petticoat is ook een kleine musicalgeschiedenisles geworden. We zien een solidariteitsflard van Les Misérables, wat jaren vijftig pastelinvloed van Grease, een knipoog naar My Fair Lady, en het homolied Grote mannen, grote namen lijkt een vrije bewerking van Wat ik nou toch heb gelezen uit de musical Foxtrot van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. En het is goed te horen dat Bannink een van de muzikale helden van Henny Vrienten is. Is dat erg? Helemaal niet, want er wordt overal een eigen draai aan gegeven. Het lijkt allemaal meer een openlijk eerbetoon dan dat er schaamteloos is gejat.

Ofschoon dit een voorstelling is voor meerdere generaties, krijgt het oudere publiek wel het herkenningsextraatje van het popblaadje Tuney Tunes, de ochtendgymnastiek met Ab Goubitz, en de ranzige showbizzjournalistiek van Henk van der Meyden.
Na de dramatische opening van het musicalseizoen met Crazy Shopping en We will rock you is Petticoat hét medicijn om de liefde voor de musical weer helemaal terug te krijgen.

Klik hier voor de speellijst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden