Petit paysan is een intrigerend plattelandsdrama

Film (drama) - Hubert Charuel

Het is intrigerend, hoe schrijver-regisseur Hubert Charuel zijn plattelandsdrama subtiel richting film noir duwt. Knappe prestatie van Swann Arlaud als jonge boer Pierre.

Als jonge boer op het Franse platteland is Pierre van 's ochtends tot 's avonds bezig met zijn veestapel.

Bepaald niet vreemd is het, dat Pierre droomt hoe zijn huis van slaapkamer tot keuken vol koeien staat. Als jonge boer op het Franse platteland is hij van 's ochtends tot 's avonds bezig met zijn veestapel. Melken, verzorgen, de boel op orde houden, de administratie doen, het gaat maar door.

Petit paysan
Drama
Regie: Hubert Charuel
Met: Swann Arlaud, Sara Giraudeau, Bouli Lanners
90 min., in 17 zalen.

Koeien

En dan staat Pierre (Swann Arlaud) er in Petit paysan ook nog eens vrijwel alleen voor, nadat hij de boerderij van zijn ouders heeft overgenomen. Hun advies wil hij niet, en zus Pascale (Sara Giraudeau) laat hij liever enkel als veearts opdraven. De leuke bakker die elke dag met haar bezorgauto langsrijdt, vangt bot bij de voortdurend in overall gestoken dertiger; afspreken met zijn vrienden in de kroeg, daar blijft het wat betreft Pierre zo'n beetje bij, en dan ook echt alleen maar omdat ze blijven aandringen. Zijn hoofd staat er simpelweg niet naar. En dan nog wel het meest vanwege de steeds vaker in hem opwellende angst dat zijn dieren besmet zullen raken door de gekkekoeienziekte. Al genoeg bedrijven in de regio die erdoor zijn gesneuveld; de epidemie lijkt steeds dichterbij te komen.

Hoe reageert zo'n welhaast door zijn werk verteerde man, wanneer hij op een ochtend bij een van de dieren onmiskenbare symptomen aantreft? Tegen de tijd dat dat gebeurt heb je in elk geval al flink te doen met Pierre. Zijn boerderij is zijn alles. Zijn koeien zijn zijn familie. Een punt dat schrijver-regisseur Hubert Charuel, die Petit paysan draaide in de Noord-Franse boerderij van zijn ouders, zonder oordeel overbrengt, in een gepast degelijke verteltrant. Het is wat het is, voor Pierre. En wanneer zijn handen daadwerkelijk onder het bloed van een doodzieke koe komen te zitten, zal hij moeten handelen.

Strijdtoneel

Intrigerend, hoe de stappen die Pierre vervolgens zet om het bedrijf te redden, het plattelandsdrama subtiel richting film noir duwen. Zoals het een ware noir-held betaamt, dreigt Pierre zichzelf met elk besluit verder in de nesten te werken; al minstens zo noiresk is het hoe de koeienstal zich tot een strijdtoneel ontpopt waar de grens tussen recht en onrecht, tussen gedrevenheid en ontsporende obsessie, diffuus blijkt.

Nog nijpender dan de vraag of de boerderij het overleeft, wordt het dan voor Charuel en coscenarist Claude Le Pape of Pierre zich staande zal houden. Als toeschouwer wacht je angstvallig op het moment dat deze steeds verder geïsoleerde, alsmaar voortploeterende man breekt. Knappe prestatie van Swann Arlaud, die Pierre iets strams en strengs verleent, maar je niettemin voor hem wint. Vind het dan maar eens niet ontroerend om hem eindelijk rustig op de bank te zien zitten, samen met een voor de ruimingsdienst verstopt kalf.