Peter Zantingh laat zijn personages doodnormaal maar aangrijpend rouwen ***

Rouw is een tricky thema om over te schrijven. Waar heftige emoties beschreven worden, liggen clichés op de loer. Maar al te vaak wordt er ruzie gemaakt vlák voor het dodelijke ongeluk, is er een kinderkamer waarin alle spulletjes nog altijd op hun plek liggen of willen die tranen maar niet komen. Peter Zantingh (1983) laat in zijn derde roman Na Mattias zien dat het ook net even anders kan.

Mattias is een supersympathieke hipster met een passie voor onontdekte bandjes, het voornemen om mondharmonica te leren spelen en de droom van een eigen koffietentje. Zo’n twintiger die vol in het leven staat. En toch is hij dood. Hoe en waarom, daar komen we achter via onder anderen zijn vriendin, beste vriend, moeder en onlinegamemaatje. Ze rouwen op een doodnormale, maar aangrijpende manier.

Vriendin Amber laat de bladwijzer uit een boek van Mattias vallen en moet dan huilen: ‘Dat ik nu niet meer wist waar hij was in het boek.’ Zoiets kleins en alledaags, en daar dan bij breken; die kennen we, maar tóch is het schrijnend. Beste vriend Quentin verliest zich in hardlopen. ‘Zestien kilometer, volgens de satellieten. Het was nog donker. Ik trok me af en nam een douche.’ Ach ja, het treurige masturberen als sjabloon voor eenzaamheid. Maar de boodschap komt over.

Het werkt omdat Zantingh het emotionele effect er niet koste wat kost uitwringt. In de hoofdstukken die dit soort scenès omlijsten, hanteert hij een ordentelijke, uitgebalanceerde stijl. Hij laat de keuze bij de lezer: óf je laat je hierdoor ontroeren, óf je neemt het voor kennisgeving aan. Zo omzeilt hij precies datgene wat een cliché vervelend maakt: de schrijver wil je zo duidelijk een bepaalde emotie opdringen dat je geen zin meer hebt erin mee te gaan.

Er zit ook een keerzijde aan die gematigdheid. De scherpe kantjes zijn eraf, alle achterblijvers vinden troost, de stukjes vallen perfect op hun plaats. Zantingh had wat meer risico mogen nemen voor een scène die werkelijk pijn doet. Een paar echte clichés hadden we op de koop toe genomen.

Peter Zantingh: Na Mattias. Das Mag; 200 pagina’s; € 19,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.