Column

Peter Middendorp: 'Telegraaf had Wilders wel geïnterviewd, maar geen vragen gesteld'

Toen ik columnist werd, ruim negenenhalf jaar geleden, nam ik een abonnement op De Telegraaf. Een columnist moet alles weten, dacht ik, ook wat de gek ervan zegt.

Beeld anp

Aan mijn ontbijt zijn in die jaren al veel campagnes verschenen. Tegen 'het pesten van automobilisten', als iemand iets voor het milieu had voorgesteld. Vaak was de woede zo groot dat de lezer begreep dat men zichzelf ook enigszins potsierlijk vond.

Later kwamen er ook serieuzere campagnes voorbij, om zo te zeggen, zoals die tegen PvdA. Soms ging het zo lang door dat je de klantenservice bijna wilde bellen om te zeggen dat het slachtoffer al op de grond lag.

Een vriend schiep er een genoegen in om zich onder Telegraaf-reaguurders te mengen. Woorden als 'kunst' of 'subsidie' worden er meteen van de site gemodereerd, net als relativeringen. Het was een leuke hobby, maar nu is hij ermee opgehouden. Er is daar geen plezier meer, nauwelijks lucht, de luim is ingeruild voor bitterheid.

Zelf pak ik de krant ook wat minder luchtig van de mat. In december zag ik bijvoorbeeld een voorpagina waarop Wilders groot mocht aankondigen dat hij als premier 'schoon schip' zou gaan maken. De pagina was gesteld in rood-wit-blauw, met wat oranje erbij, maar dat kan toeval zijn.

Je kwam er niet achter wat Wilders precies bedoelde met 'schoon schip maken', je moest het doen met je vermoedens. Ze hadden hem wel geïnterviewd, maar geen vragen gesteld. Voor Wilders hanteren ze een oud type journalistiek, dat opnieuw in opgang lijkt te komen. De journalist als objectieve entiteit, als doorgeefluik. De journalist als microfoon die alleen opengaat als er op vreugdeloze wijze een onjuiste voorstelling van zaken wordt gegeven.

Een week geleden bracht De Telegraaf asielzoekers in verband met een plaag, 'een ongeremde groei van een bepaald soort organisme'. Ik vroeg me af: zouden ze nou niet weten dat het gevaarlijk kan zijn om mensen met ongedierte te vergelijken, zeker als je eerst een vaderlands verlangen naar reinheid opgeroepen hebt?

Maar ja, natuurlijk weten ze dat. Het historisch besef van De Telegraaf is misschien niet om over naar huis te schrijven, maar voor hun kennis van oorlog steek ik mijn hand wel in het vuur.

Van CDA naar VVD naar PVV, van koddig naar bitter naar - ja, geef er maar een naam aan, maar wees voorzichtig, de strontkar heeft lange tenen. Soms zou ik er wel iets over willen schrijven, maar zulke stukjes werken averechts, dat hebben we van de PVV geleerd. Het maakt niet uit wie wat zegt, of hoe - voor een pester is elke reactie winst.

Die vriend heeft zijn abonnement met een boog over de wilgen gegooid, zelf zal ik de krant wel blijven lezen, al was het uit beroepsijver. Ik vraag me weleens af wie of wat ik er een plezier mee doe. Ruim negenenhalf jaar columnist, ruim negenenhalf jaar abonnee, tel uit je winst: als het een beetje meezit, vier ik straks mijn tienjarig jubileum op de dag dat Wilders als premier wordt geïnstalleerd.

Lees ook

Wie iets zegt over de toon van het debat zou de inhoud ervan negeren. Zo verdedigde ook De Telegraaf zich na de 'asielplaag'-kop. Maar wat is er tegen een gesprek over de toon?

De week van de hoofdredacteur: Besteedt de Volkskrant te veel aandacht aan Geert Wilders?

'De krant heeft nu de taak zich te verzetten', schreef ombudsvrouw Annieke Kranenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden