Peter Doigje spelen op Art Rotterdam

In opperbeste stemming is Art Rotterdam geopend. Internationaler en gevarieerder dan ooit wil de kunstbeurs zijn. Maar alle hippe galeries vissen in dezelfde bomvolle vijver....

Om nou te zeggen dat een kunstbeurs een veemarkt is, nee, zover wil de Duitse kunstenaar Helmut Dick niet gaan. Als hij tussen de stands op Art Rotterdam door stapt, met op zijn hoofd een vijftien kilo wegend opgezet schaap, dan is dat vooral zelfspot. ‘Kunstenaars zijn toch een soort schapen’, zegt hij: ‘We proberen onze dommigheid als inzicht te verkopen.’

De performance van Helmut Dick, een van de kunstenaars die galerie West gisteren presenteerde, bracht een piepklein beetje opwinding teweeg op de opening van de zevende editie van Art Rotterdam, ‘internationaler en gevarieerder’ dan ooit. In opperbeste stemming, opgepept door een onafgebroken stroom champagne, ging de beurs open in de volgestouwde Cruise Terminal in Rotterdam. Deelnemers en professionele bezoekers riepen om het hardst hoe intiem, gezellig en overzichtelijk dit kleine beursje is. ‘Art Cologne is een supermarkt’, jubelt de galeriste van de New Yorkse Robert Miller galerie, ‘dit is boutique-like!’

Vijfenzeventig galeries zijn er (Art Basel heeft 290, Art Amsterdam-Kunstrai 125 stands). Daarvan komen er tweeëntwintig uit het buitenland, en dus is Art Rotterdam inderdaad ietsje internationaler geworden. Nieuwkomers zijn onder andere Domobaal uit Londen en het piepjonge, opvallende Upstairs uit Berlijn.

Maar gevarieerder? Vrijwel alle galeries gokken op de relatief jonge, maar niet zo extreme kunstenaar van de afgelopen vijf jaar – op de enkeling die Warhol-litho’s verkoopt na. Nu alle niet-hippe galeries geweerd worden, blijkt men in nagenoeg dezelfde vijver te vissen.

En die vijver zit bomvol. Bijna alle galeries presenteren een drukke dwarsdoorsnede van hun stal. Slechts een enkeling, zoals galerie Ron Mandos, waagt zich aan een solopresentatie. Hans Op De Beeck maakte een duistere, vrijwel geheel zwarte kopie op ware grootte van een winkelpassage-entree.

In de schilderijen wordt veelvuldig Peter Doigje gespeeld. Desolate natuur, eenzame huizen of boten, drassig en druipend van de verfspetters die als sneeuw of regen een waas over het beeld leggen. Fotografie, de laatste jaren dominant aanwezig, is terug naar een plaats tussen de anderen. Een voorzichtige terugkeer lijkt weggelegd voor de installatie en het object.

Annet Gelink en Diana Stigter, ooit partners, springen er allebei uit. Bij Diana Stigter struikelt het bezoek over de prachtige vloerinstallatie van Irene Fortuyn. Gelink heeft een duistere, stijlvolle video van Carlos Amorales. Maar ruiger zijn de kunstenaars bij Art Space Witzenhausen, zoals Enrique Marty, die zijn familie in vuige aquarellen te kijk zet.

De buitenlandse galeries zeggen niet voor de verkoop naar Rotterdam te komen. Die is gemiddeld goed, maar profijtelijker is het randprogramma dat curatoren en verzamelaars aantrekt. Het zal niet toevallig zijn dat ook Art Amsterdam (voorheen de Kunstrai), de beurs waar Art Rotterdam zich ooit tegen afzette, daar sinds vorig jaar ook de nadruk op legt.

De twee beurzen blijken sowieso eigenlijk nergens meer in te verschillen, alleen in het formaat. Wil Art Rotterdam zijn intieme reputatie houden, dan rest maar één ding: weer krimpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden