Interview Peter Dinklage

Peter Dinklage over Hollywood’s houding tegenover kleine acteurs: ‘In het begin kreeg ik voornamelijk rollen aangeboden als elf of kabouter’

De rollen die hij aan het begin van zijn carrière kreeg aangeboden waren voor de hand liggend: elfen, kabouters, fantasiefiguren. Principieel wees Peter Dinklage ze af. Inmiddels heeft hij de rollen voor het uitkiezen. ‘Ik heb als alternatief heel wat klotebaantjes gehad, maar dat was tenminste eerlijk werk.’

Peter Dinklage. Beeld Contour by Getty Images

In de jeugd van Peter Dinklage (49) riepen voorbijgangers op straat het hem geregeld na: ‘The plane! The plane!’ De Amerikaanse acteur vertelt erover met een zakelijkheid die gewenning doet vermoeden. De plagerijen had Dinklage, geboren in New Jersey, te danken aan zijn Franse collega Hervé Villechaize, die als sidekick in de populaire televisieserie Fantasy Island die woorden wekelijks miljoenen huiskamers binnenkraaide. Villechaize leed aan een vorm van dwerggroei en werd daardoor nooit langer dan 1,16 meter. Dinklage (1,35 meter) kampt met eenzelfde aandoening. De grap, even makkelijk als kwetsend, was snel gemaakt.

Voor de nieuwe HBO-film My Dinner with Hervé kroop Dinklage in de huid van Villechaize. ‘Mensen denken vaak dat er maar één van ons is’, zegt hij in een hotelkamer in Manhattan, waar hij zijn optreden in de biopic bespreekt. Een sardonische blik verschijnt onder zijn borstelige wenkbrauwen, de baritonstem daalt nog een paar octaven. ‘Maar we zijn hier al eeuwen’, fluistert hij. ‘We zullen de wereld overnemen.’ Zijn bekende, ernstige gelaatsuitdrukking hervonden, verontschuldigt hij zich bij mensen van zijn lengte die door zijn rol in de populaire tv-serie Game of Thrones worden aangesproken als Tyrion Lannister, de sluwe dwergprins die Dinklages carrière vanaf 2011 in een stroomversnelling deed belanden. ‘Ja, ik voel me daar verantwoordelijk voor.’

Vijftien jaar lang liepen Dinklage en regisseur Sacha Gervasi (die het script schreef voor Steven Spielbergs The Terminal) met het idee het levensverhaal van Villechaize te verfilmen. De bekendheid die Dinklage verwierf met Game of Thrones, vergrootte de interesse van productiemaatschappijen en HBO hapte toe. Het was Gervasi die Villechaize in 1993 voor het laatst interviewde. In My Dinner with Hervé vormt het gesprek tussen journalist (in de film onder het pseudoniem Danny Tate, gespeeld door Jamie Dornan) en acteur de rode draad in de uiteenzetting van de tragische levensloop van Villechaize. Enkele dagen na het interview pleegde de Fransman zelfmoord, naar verluidt wegens de aanhoudende, fysieke pijn die zijn aandoening met zich meebracht.

Dinklage zegt zich met zijn personage te kunnen vereenzelvigen, ‘om overduidelijke redenen’, maar distantieert zich tegelijk voorzichtig maar nadrukkelijk. Zijn jeugd was relatief onbezorgd, in tegenstelling tot die van Villechaize, die zich in het naoorlogse Frankrijk met een mes bewapende om belagers van zich af te houden en door zijn vader aan talloze medische experimenten werd onderworpen in een poging zijn lengte te corrigeren. Dinklage kende boosheid in zijn jeugd – ‘zoals elke jongere’ – maar leerde zijn lot te accepteren. Aan roem (‘het kan een pain in the ass zijn’), vrouwen en drank raakte hij nooit verslaafd, zoals Villechaize wel gebeurde.

Denigrerend 

Herkenbaar noemt Dinklage de moeite die Villechaize kende om serieus te worden genomen in de filmindustrie. Ook zijn eigen beginjaren als acteur waren frustrerend. De rollen die hij kreeg aangeboden, waren voor de hand liggend: elfen, kabouters, fantasiefiguren. Dinklage nam zich voor om ze principieel en steevast af te wijzen. ‘Ik heb als alternatief heel wat klotebaantjes gehad, maar dat was tenminste eerlijk werk.’ 

Ook toen hij het script voor Game of Thrones in handen kreeg, was hij op zijn hoede: zolang hij als Tyrion geen puntschoenen of een grote baard zou hoeven dragen, was hij geïnteresseerd. ‘Wie weet heb ik met mijn houding bepaalde kansen gemist’, zegt Dinklage. ‘Sommige projecten hadden in de praktijk anders kunnen uitpakken dan ik dacht, je weet het niet, maar ik heb nooit dingen willen doen waarvoor ik me later zou schamen.’

Dinklage refereert aan de Bondfilm The Man with the Golden Gun, waarin Villechaize als de boosaardige Nick Nack doorbrak bij het grote publiek. Aan het einde van een komisch bedoelde vechtscène wordt zijn personage door Roger Moore opgesloten in een koffer, waarna de Bondvertolker zijn belager glimlachend achterlaat. ‘Behoorlijk denigrerend’, zegt Dinklage. ‘Ik vraag me af hoe Hervé daarover dacht.’ 

Ook Dinklage kreeg rollen voorgeschoteld waarin zijn postuur als vermaak diende. ‘Een kwestie van slecht script schrijven’, zegt hij. ‘In dat soort werk ben ik nooit geïnteresseerd geweest. Ik zou er behoorlijk ongelukkig van worden.’

Mr. Roarke (Ricardo Montalban, links) en zijn ‘kleine helper’ Tattoo (Hervé Villechaize) in het eerste seizoen van Return to Fantasy Island. Beeld ABC Photo Archives/Getty Images
Peter Dinklage in My Dinner with Hervé Beeld x

In een interview uit 2012 met The New York Times noemde Dinklage de manier waarop de filmindustrie gebruikmaakt van zijn lengtegenoten het laatste bastion van discriminatie. Zoek maar eens op internet, zegt hij nu, en je zult zien dat de voorbeelden nog altijd talrijk zijn. Makers van een Bondfilm zullen hun vingers dan misschien niet meer branden aan de typecasting, hoopt hij, maar in kleinschaligere Hollywoodproducties acht hij weinig veranderd sinds de dagen van The Wizard of Oz (1939), de film die door velen wordt gezien als de introductie van dwergen in de Amerikaanse bioscoop. Liefst 124 kleine personen werden gecast als ‘Munchkins’, de olijke fantasiefiguren die hoofdpersoon Dorothy (Judy Garland) zingend en dansend verwelkomen in hun miniatuurgemeenschap. In een periode waarin buiten het circus en freakshows weinig betaald werk beschikbaar was, trokken kleine mensen in groten getale naar Los Angeles. Maar Hollywood was een oneerbare werkomgeving: de Munchkins kregen nog minder betaald dan de hond van Dorothy en werden door collega’s ten onrechte weggezet als een groep ongemanierde, dronken vrijbuiters.

Ruim zeven decennia later werd acteur Verne Troyer in de huid van het personage Mini Me als een voetbal door een hotelkamer geschopt in de film Austin Powers in Goldmember, een parodie op de vechtpartij in de Bondfilm waarmee Hervé Villechaize naam had gemaakt. Een controversiële scène in The Wolf of Wall Street (2013), waarin beurshandelaren zich vermaken met een spelletje dwergwerpen, leidde tot (vergeefse) protesten van de belangengroep Little People of America. 

Zelf speelde Dinklage in 2003 een bijrol in de film Tiptoes, waarin de hoofdrol – zijn broer uit een familie vol kleine mensen – werd vertolkt door Gary Oldman. Voor het creëren van de optische illusie knielde de Oscarwinnaar simpelweg in zijn schoenen en schuifelde hij zodoende over de filmset. Jaren later bekende Dinklage met gemengde gevoelens terug te kijken op het geflopte project. ‘Het idee was geweldig, maar het resultaat, waarin kleine personen als schattig werden geportretteerd, belichaamde alles waar we tegen vechten’, vertelde hij in een profiel van The New York Times Magazine.

Geen activist

Inmiddels heeft de Amerikaan, die zijn doorbraak kende in de indiefilm The Station Agent (2003), de serieuze rollen voor het uitkiezen. Onbekendere acteurs met zijn aandoening hebben minder opties, beseft Dinklage. Waar zijn Engelse collega Warwick Davis (onder meer bekend uit de Harry Potter-films) een agentschap voor uitsluitend kleine mensen oprichtte, heeft Dinklage zich nooit een rol als activist of woordvoerder willen laten aanmeten. Aangespoord door zijn vrouw, theaterregisseur Erica Schmidt, gaf hij bij het accepteren van zijn Golden Globe in 2012 een korte steunbetuiging aan Engelsman Martin Henderson, die gewond was geraakt toen hij door een beschonken man door een café was gegooid. ‘Google him’, sprak hij, terwijl achtergrondmuziek hem van het podium speelde. 

‘Ik heb mijn bekendheid nooit willen gebruiken om de keuzen van anderen te beïnvloeden’, verklaart Dinklage zijn passieve houding. ‘Als anderen geïnspireerd raken door mijn werk, is dat geweldig, maar het moet niet mijn drijvende kracht worden. Ik ben geen motivational speaker. Ik denk ook vaak: wie ben ik om ervan uit te gaan dat mensen inspiratie nodig hebben? Ik ga niet zeggen dat het makkelijk is om fysiek anders te zijn, want dat is het niet, maar ik kan niet zomaar aannemen dat mensen op hulp zitten te wachten. Zelf heb ik die nooit nodig gehad. Ik denk hier al jaren over na. Ik heb veel liefde en dank ontvangen van mensen van mijn lengte, wat me veel waard is, maar ik vind het moeilijk om mezelf te bewegen om iets te doen. Uiteindelijk is het alleen acteren. Ik doe make-up op en trek een kostuum aan.’ 

Dinklage laat een stilte vallen. ‘Dat gezegd hebbende: waren deze woorden niet inspirerend?’

Game of Thrones 

Volgend jaar speelt Peter Dinklage nog eenmaal de rol van Tyrion Lannister in het langverwachte, laatste seizoen van Game of Thrones (waarvan de uitzenddatum nog onbekend is). Eerder deze week schokte de acteur fans van de dramaserie door zich in een interview met het Amerikaanse weekblad Variety uit te spreken over het lot van zijn personage in Game of Thrones, dat erom bekendstaat hoofdpersonages niet te sparen. ‘De dood kan een mooi einde zijn’, liet hij zich ontvallen. De laatste scènes ­waren emotioneel geweest, aldus de acteur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden