Pet Shop Boys over nieuw album tegen decor van oorlog, dood en paranoia

Eigenzinnig, bewonderenswaardig consistent en stiekem ruim dertig jaar al heel erg goed. De Volkskrant sprak met de Pet Shop Boys bij het uitkomen van alweer hun twaalfde studioalbum: Electric. 'De plaat is als een dancerave tegen een decor van oorlog, dood en paranoia.'

Neil Tennant (l) en Chris Lowe (r)Beeld ANP

De julizon brandt boven München en in de snikhete Musik-Arena, een grote tent op het terrein van het Tollwood-festival in de groene, Olympische zoom van de Duitse stad, barst al vroeg op de avond een waar dancefeest los.

Straks treden de Pet Shop Boys op en er kan geen misverstand over bestaan waarom zij hun nieuwe album en tournee Electric doopten: clubhouse en techno dreunen uit de speakers, het publiek danst al ruim voor aanvang en de sfeer is - inderdaad - electric. Zweterig, opgewonden, zwanger van energie. Als Neil Tennant (zang) en Chris Lowe (synthesizers) het podium betreden, vloeit de beat naadloos over in Axis, de ijzersterke 'four-to-the-floor'-stamper die het nieuwe, twaalfde studioalbum opent.

Natuurlijk komen later ook de klassieke hits uit de jaren tachtig voorbij (Suburbia, West End Girls, Rent, It's A Sin: melodieuze, Engels-ironische synthesizerpop), maar niet eerder had een Pet Shop Boys-tournee zoveel weg van een reizende rave: euforie, maar met een uitgesproken donkere ondertoon.

Visueel Spektakel
En wat een visueel spektakel: de licht- en lasershow, de kostuums, de visuals, de dansers met buffelkoppen, het komt allemaal (opnieuw) uit de koker van vaste stage designer Es Devlin en het doet je beseffen hoezeer de mannen van Daft Punk de Pet Shop Boys altijd moeten hebben bewonderd.

Het is opmerkelijk maar waar: 32 jaar na de oprichting in Londen komen de Pet Shop Boys totaal niet over als een 'oude' groep. Tennant en Lowe zitten bovenop de tijdgeest, zijn nog immer cool en ogen opvallend leeftijdsloos in hun spectaculaire decor, al zijn ze dat natuurlijk niet. Het optreden in München vindt plaats op Neil Tennants 59e verjaardag. Chris Lowe, het zwijgzame, onbeweeglijke enigma achter de apparaten, altijd met pet en zonnebril, is 53.

De volgende ochtend stapt Tennant - vriendelijk maar in de plooi, als altijd - de zitkamer van zijn hotelsuite binnen, waar zijn Nederlandse gast hem opwacht. Hij draagt een spijkerbroek, een donker poloshirt, gympen en een zwarthoornen bril. Hij verontschuldigt zich voor de verse slagroomvlek in zijn jeans, veroorzaakt door een stuk van de verjaardagstaart die het hotelpersoneel vanochtend voor hem had klaargezet. Ze zongen ook nog een lied voor hem. De kok van het hotel is Pet Shop Boys-fan, vandaar.

Neil TennantBeeld ANP
Chris LoweBeeld ANP

Always a gentleman
Tennant had eigenlijk helemaal geen zin in taart, maar nam toch een flink stuk, om niet onbeleefd te zijn. Always a gentleman. Hij spreekt licht geaffecteerd Engels, maar tijdens langere verhandelingen schemert zijn noordelijke afkomst (de Tyneside bij Newcastle) door zijn Algemeen Beschaafd Engels heen.

De Pet Shop Boys zouden de Electric-tournee graag naar Amsterdam brengen, zegt Tennant, terwijl hij glaasjes water inschenkt voor naast de koffie, 'maar dan moet er wel een fatsoenlijk bod komen. We hebben een bod uit Nederland ontvangen, maar dat was onacceptabel laag in vergelijking met de biedingen uit andere Europese landen. We hebben het afgeslagen.'

Ziedaar de moeizame relatie tussen Nederland en de Pet Shop Boys: door het gros van het publiek in ons land wordt het duo zeer ten onrechte als een lollig, campy synthgroepje gezien, dat het vooral goed doet in de homoscene ('Go Wèèèst!'). De serieuze fans moeten maar weer hopen dat Electric verandering in die toch wat droevige situatie zal brengen. Het is althans bepaald geen campy plaat.

Lees het hele interview vandaag in de Volkskrant: 'In ellendige tijden gaan Engelsen altijd feestvieren: de bommen in 1940, de aanslagen in 2005. Londen danst zich dwars door alle ellende heen.'

De nieuwe plaat Electric op Spotify

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden