Peppers krijgen op Pinkpop bloedeloosheid maar moeizaam uit hun show

Als je bassist Flea van de Red Hot Chili Peppers zo het podium op ziet springen, in zijn clownspak met patchwork en op paarse gympen, dan denk je: die band heeft er zin in. Het ziet er goed uit, bij het zoveelste optreden van de Peppers op Pinkpop, en het eerste in tien jaar.

Bassist Flea op Pinkpop Beeld null
Bassist Flea op Pinkpop

De opstelling van de band is klein en bescheiden, knus rond het drumstel. Daarachter branden cirkelvormige videoschermen die ook heel mooie lichtbundels kunnen beamen. Heel Pinkpop verzamelt zich dus voor het hoofdpodium vrijdagavond, voor die eerste headliner.

Die bovendien komt met splinternieuw liedjeswerk en dat is op Pinkpop ook wel eens lekker. Maar al het opkomende enthousiasme voor deze daverende slotact van Pinkpopdag één krijgt al snel een knauw. Bij openingsnummer Can't Stop krijgt de geluidsman het niet voor elkaar de Peppers als een hechte band te laten klinken. De drums van Chad Smith vliegen alle kanten op en echoën over het veld, maar ook vooraan en dus vlak voor het podium klinkt het ritmisch nergens naar.

Niet strak, door dat gegalm, en zo te horen heeft Flea daar ook last van want hij weet zijn anders zo nauwgezette funkplukjes niet plat op de beat te krijgen. Gelukkig wordt er driftig aan knoppen gedraaid achter de geluidstafel en klinken de Peppers in de eerste meezinger Dani California een tandje beter - maar ook niet meer dan een tandje. Het blijft behelpen, en dat weet je ook wel na een nummertje of vier. Hier zal Pinkpop het mee moeten doen.

Het wordt bij de eerste handvol liedjes ook wel duidelijk welke kant de band uit Los Angeles op wil met de setlist van vanavond: veel oud werk - uiteraard - maar ook fijn veel meezingbare popliedjes uit het minder weerbarstige repertoire. Daar hebben ze er zat van. Misschien is de keuze voor juist die greep uit de catalogus ingegeven door de persoonlijke omstandigheden van zanger Anthony Kiedis. Want Kiedis lijkt zich echt niet helemaal okay te voelen. Hij lijkt wel timide - een podiumpresentatie die we van hem niet gewend zijn.

null Beeld null

Hij staat wat onzeker op het podium, met weinig expressie, en die bloedeloosheid gaat het concert van de Peppers helaas overheersen. Want Kiedis zang is ook al zo vlak, en dat valt juist extra op bij die feelgood-popklassiekers als Scar Tissue en verderop in de set natuurlijk Californication.

Hij wil wel, blijkt ook uit de opgelegde en komisch bedoelde dialoogjes van Kiedis met zijn grote vriend Flea. Maar die tussendoortjes, denkelijk bedoeld om de spanning wat weg te nemen, slaan een beetje dood.

Ook omdat de terzijdes van Flea totaal niet te verstaan zijn. Wordt de show van de Peppers dan slecht? Nee, dat zeker niet. Er valt echt veel te genieten. Je moet de muzikale lol alleen zelf een beetje bij elkaar sprokkelen. En heel veel van die lol komt van gitarist Josh Klinghoffer.

Zijn metalig gierende maar toch ook erg elastische solo's geven prachtige finales aan bijvoorbeeld het nummer Scar Tissue, zeker als Flea zich ook nog meldt met van die weirde basnootjes uit een ander basgitarenuniversum. Prachtige jazzrock en een genot om naar te kijken en luisteren. En de Peppers knallen voor het eerst even echt van het podium bij een heftige jaren-tachtig-track als Nobody Weird Like Me van album Mother's Milk, waarin de brute instrumentalisten, inclusief Chad Smith, de ruimte krijgen. Maar de Peppers moeten verder, helaas.

null Beeld null

Want de nummers van de nieuwe plaat moeten nog worden geïnitieerd op Pinkpop. Eerste debuut: We Turn Red. Een wat trage rapfunkrocker die wel erg veel herinneringen oproept aan eerder Peppers-werk - het klinkt bijna als een pastiche. En Kiedis krijgt het gevoelige, meerstemmige refreintje weer niet helemaal overtuigend uit de strot.

De nieuwe en wat meer atmosferische single Dark Necessities komt beter tot zijn recht, vooral ook omdat je door de overheersende piano naast het luchtige funkbasje even met andere oren naar de Peppers luistert. Leuke nieuwe live-single.

Bij de afsluitende rituelen rond de verplichte toegift Give It Away, die Pinkpop toch echt wel even bij het nekvel grijpen, hoop je maar één ding. Dat Kiedis ooit nog zijn oude en energieke zelf wordt. Al was het maar om zijn maat Flea weer wat meer speelplezier te gunnen.

null Beeld null
null Beeld null
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden