De week in boekenBo van Houwelingen

Pennenstrijd van schrijvers die hun ego aan elkaar opwrijven

null Beeld

En daar ruzieden Tommy Wieringa en Abdelkader Benali wat af nadat een scholiere de hoofdpersoon van Turks fruit een hufter had genoemd.

Of ze de hoofdpersoon van Turks fruit ook geen hufter vonden, had ze gevraagd, de scholiere uit 4-havo. ‘De manier waarop hij met vrouwen omgaat.’ Het was de eerste vraag die gesteld werd aan de grote schrijvers die op het podium van een Rotterdams lyceum in comfortabele zetels hadden plaatsgenomen om met de leerlingen over literatuur te praten. Kader Abdolah, Tommy Wieringa en Abdelkader Benali.

Inderdaad is de manier waarop de kunstenaar met zijn Olga omgaat niet fraai. Hij verkracht haar, slaat haar met zijn vuist in het gezicht als ze glimlacht naar een andere man en blijft er bij dat ze dat verdiend heeft. Uit liefde natuurlijk, dat wel. Als ze verdrietig is omdat haar vader op sterven ligt: ‘En ’s avonds in bed lag ze week in mijn armen te zuchten, met slierten nat haar tegen haar gezicht gekleefd. Maar dat neukte lekker, dat willoze apathische lichaam.’

Niet gek dat de scholiere verontwaardigd was over de roman, die op de website lezenvoordelijst.nl (een site voor het literatuuronderwijs, die zowel door leerlingen als door docenten veel wordt geraadpleegd) omgeschreven staat als ‘het verhaal van een intense liefdesrelatie’. Als 21ste-eeuwse tiener had ze daar waarschijnlijk geen structureel (seksueel) geweld bij verwacht – gelukkig maar.

Abdolah en Wieringa namen het voor Wolkers op. Zo plaatste Wieringa Turks fruit in de tijd, als antwoord op de verstikkende moraal van de jaren vijftig. Benali zat erbij en dacht er het zijne van, zo schreef hij later in zijn column in Trouw: ‘Tommy Wieringa en Kader Abdolah gaan vol in de aanval om de mannelijke eer van de autonome kunstenaar te redden. Het enige wat ik dacht was: ‘Niet doen, jongens. Luister naar haar.’ Heeft ze een punt, vraag ik me af? Hebben we als generatie iets gemist? Vereenzelvigen we ons te veel met die stoere, witte ik-verteller?’

Beeld uit de film Turks Fruit met Rutger Hauer en Monique van de Ven. Beeld rv
Beeld uit de film Turks Fruit met Rutger Hauer en Monique van de Ven.Beeld rv

‘Interessante vragen, dude’, repliceerde Wieringa vorige week in zijn column in NRC. ‘Als je ze had gesteld. Maar Benali bewaarde ze voor zijn stukje, zonder daarin overigens maar het begin van een antwoord te formuleren. Fopvragen, kortom. Goede sier achteraf.’

Deze week reageerde Benali weer op Twitter: ‘Wieringa doet een ad hominem in NRC; ik zou hem niet hebben bijgestaan in zijn heldhaftige gevecht om de Literatuur te redden van de Feministen.’

Et voilà: polemiek. Pennenstrijd, vooral ter glans van de schrijvers, die hun ego aan elkaar opwrijven. Wieringa en Benali schakelden al snel over op venijnige steken over elkanders erbarmelijke werk/achterbakse persoonlijkheid.

Het meisje met haar vraag is allang uit hun gedachten verdwenen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden