AlbumrecensiePearl Jam - Gigaton

Pearl Jam experimenteert met nieuwe geluiden, maar klinkt ouderwets rockend het best ★★★☆☆

Het was wellicht even schrikken voor de rechtgeaarde Pearl Jam-fan: voorman Eddie Vedder die ineens zong als David Byrne en zijn band in Dance Of The Clairvoyants als een soort Talking Heads even liet funken.

Niet heel geslaagd, want erop dansen kun je, anders dan op Talking Heads, met geen mogelijkheid. Maar het was een aardige poging van Pearl Jam om voorafgaand aan Gigaton,  hun elfde studio-album in dertig jaar, met een ander geluid te komen.

Het nummerDance Of The Clairvoyants is de enige echte stijlbreuk met het gepassioneerde grungy rockgeluid. Het liedje Seven O’Clock, waarin Vedder klinkt als Bruce Springsteen die Duran Durans Ordinary World nadoet, kan maar beter als vergissing worden beschouwd.

Waarom al die vernieuwing? Het best werken toch de stevige rockers waarin Vedder zijn stem kan laten schallen. Opener Who Ever Said knalt er lekker in en Quick Escape heeft zelfs een betere groove dan hun Talking Heads-pastiche.

Pearl Jam is hier gewoon op z’n best als de band niet zo nodig anders dan Pearl Jam wil klinken. Niet nodig, gewoon lekker rocken mannen, en bewaar ook die wat al te plechtig gezongen ballads als afsluiter River Cross maar voor de soloplaten van Eddie Vedder.

Pearl Jam

Gigaton

Pop

★★★☆☆

Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden