Peace en kleurige gewaden krijgen snel iets lachwekkends

Genoeglijke avond en geweldige De Groot- en Nijgh-liedjes.

Onder de groene hemelBeeld Raymond van Olphen

Wat was het gezellig in het Amsterdamse Vondelpark in de jaren zestig met al die bloemenjongens en -meisjes en hun liefdevolle plannetjes om de wereld mooier te maken.

En wat wordt het ongelooflijk kneuterig als je dat vijftig jaar later naar een theaterbeeld wil vertalen. Peace en kleurige gewaden en high worden krijgen snel iets lachwekkends op het podium. Maar ja, als je de liedjes van Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh als uitgangspunt neemt voor een musical, dan kun je met klassiekers uit hun oeuvre als Picknick en Prikkebeen geen andere kant op. Maar tuttig is het wel. Zeker als, vooral in de eerste helft van Onder de groene hemel, de relativerende humor vrijwel ontbreekt.

De liedjes van De Groot en Nijgh zijn geweldig. Dat waren ze toen en zijn ze nog steeds. Dus zitten de makers al gebeiteld, zeker als Marcel de Groot meedoet op het podium en de muzikale erfenis van zijn vader beschermt. Wel jammer dat net de twee slaperigste nummers - Onderweg en Avond - opening en slot vormen van Onder de groene hemel.

Beeld Raymond van Olphen / de Volkskrant

Het verhaal dat Koen van Dijk om de liedjes heeft gemetseld ligt voor de hand: burgermeisje uit Heemstede valt voor vrijgevochten hippie uit de hoofdstad, wordt dwarsgezeten door haar vader, maar eindigt (met baby) toch in de armen van haar langharige lieverd. Er zijn aardige verwijzingen naar Provo/Kabouter/boer Roel van Duijn en Phil - blote borsten - Bloom. Een leuke vondst is de rol voor René van Kooten, verteller en aanjager van het verhaal. Hij is het kind van het liefdesstel en loopt als volwassene door de tijd waarin hij nog geboren moet worden. Dat doet hij zeer ontspannen en Van Kooten levert ook de betere uitvoeringen van de liedjes. Ook hippie Thomas Cammaert blijft als acteur en zanger goed overeind. Maar niet iedereen haalt dat vocale niveau. Sophie Veldhuizen (het meisje uit Heemstede) heeft een vlijmscherpe stem waarmee ze Meester Prikkebeen kan onthoofden.

Beeld Raymond van Olphen / de Volkskrant

De humor, zo nodig om zo'n hippie-biologisch verhaal verteerbaar te maken, zit wel in de tweede helft, en ook het serieuze deel komt beter aan. Bijvoorbeeld door Jan Elbertse, die als gelovige, bekrompen vader van de meest minuscule gelegenheden gebruikmaakt om subtiel grappig te scoren. En zo beleven we aan Onder de groene hemel, in een decor van de godsdienstig-surrealistische wereld van Jeroen Bosch, toch nog een genoeglijke avond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden