RecensieThe Two Popes

Pauselijke komedie The Two Popes is grappig, aandoenlijk en tikje bedenkelijk ★★★☆☆

Anthony Hopkins en Jonathan Pryce vormen een formidabel pauselijk duo. Maar waarom wordt het geluid weggedraaid als het gaat over kindermisbruik?

Jonathan Pryce als paus Franciscus en Anthony Hopkins als paus Benedictus.

Ze zijn opponenten, of behoren dit te zijn. Paus Benedictus XVI en zijn opvolger Franciscus. De kamergeleerde Duitser en de meer volkse Argentijn, de twee opperste vertegenwoordigers van onverenigbare stromingen binnen de katholieke kerk. De eerste uiterst conservatief en star, de tweede vooruitstrevend en plooibaar.

Eerst moet kardinaal Ratzinger (bijnaam: Gods Rottweiler) niets hebben van z’n Abba-neuriënde en voetballiefhebbende collega en Jezuïet Bergoglio, maar gaandeweg in de ook in de bioscoop uitgebrachte Netflix-productie The Two Popes blijkt ideologische onmin de onderlinge affectie tussen de twee pausen níet in de weg te hoeven staan. Een hoopvolle en bijna zoete boodschap, verpakt als buddy movie: het beproefde Hollywoodgenre waarin twee contrastrijke types samen in een avontuur worden gestort.

★★★☆☆

Komedie

The Two Popes

Regie Fernando Meirelles

Met Anthony Hopkins, Jonathan Pryce.

125 min. In 27 zalen.

Dat avontuur in de komedie van de Braziliaan Fernando Meirelles (bekend van zijn sprankelende favela-epos City of God uit 2002) speelt zich goeddeels af binnen de muren van het Vaticaan en de pauselijke zomervilla. Daar maakt Benedictus de bij het conclaaf in 2005 nog als rivaal beschouwde Bergoglio deelgenoot van zijn geheime plan: hij wil aftreden. Hoofdrolspelers en veteraanacteurs Anthony Hopkins (81) en Jonathan Pryce (72) vormen een formidabel pauselijke duo, heerlijk bakkeleiend én verbroederend.

The Two Popes-scenarist Anthony McCarten, een erkend specialist in biografische films (zoals Bohemian Rhapsody, Darkest Hour, Theory of Everything), roert flink wat fantasie door de historische werkelijkheid. Zijn Vaticaan zit vol geestige, niet zomaar met het pauselijke protocol te rijmen scènes zoals die waarin Benedictus en Franciscus wat pizza’s laten bezorgen, of samen voor de buis de WK-finale Duitsland-Argentinië becommentariëren.

Tegelijk is er ook de donkerte in hun lotsverbondenheid en nieuw ervaren vriendschap: beide pausen zijn bevlekt door hun verleden. Bergoglio schurkte ooit te dicht aan tegen de moordende junta in Argentinië, Benedictus dekte het seksueel misbruik binnen de katholieke kerk af, hield het zo in stand. De een kwam er al mee in het reine, de ander moet dit nog doen. Die mix van het komische en wrange in de film voelt niet helemaal in balans. Dat The Two Popes de sympathie van de kijker voor beide oudjes nooit echt op de proef wenst te stellen, gaat wringen. 

Bij Bergoglio’s gestolde verleden wordt (te) uitgebreid stilgestaan, maar zodra Benedictus dan eindelijk de kindermisbruikkwestie aansnijdt, draait Meirelles het geluid weg. 

Grappig, aandoenlijk en tikje bedenkelijk, dat is de pauselijke komedie The Two Popes.

In de Sixtijnse Kapel eten de kibbelende pausen een pizza: ‘Oké, dat is wél verzonnen’

Ze zijn tegenpolen, de twee kerkleiders die het tegen elkaar opnemen. De charmante paus Franciscus versus zijn voorganger, de knorrige Benedictus. Regisseur Fernando Meirelles legt uit hoe hij van dat misschien wat saaie gegeven een film met humor maakte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden