Review

Pas de deux is lichtvoetig en sereen

Pas de deux is behoorlijk ongrijpbaar en vlak qua structuur, maar bijzonder aangenaam. Lichtvoetig en sereen. Tussen Jozefien Debaillie en Ruben Garcia Arabit komt het tot inventief partnerwerk.

Pas de deux door Scapino Ballet RotterdamBeeld Joris-Jan Bos

Je wordt meegevoerd als op een kabbelende stroom, op een lentedag waarschijnlijk. Soms klotst het water tegen een rots, verander je lichtjes van koers, dompel je misschien zelfs even onder en tol je mee in een draaikolk. En dan laat je je weer verder drijven. Het is zo'n beetje de sensatie die Pas de deux van Scapino Ballet Rotterdam teweegbrengt. Behoorlijk ongrijpbaar en vlak qua structuur, maar bijzonder aangenaam. Lichtvoetig, sereen en contemplatief. Pas de deux is een duet voor pianist Michiel Borstlap en elf dansers.

Voor het Holland Dance Festival is de première gezet in het Atrium van Den Haag. Deze ontmoetingshal van het stadhuis is wit en licht en het glazen dak zicht geeft op voortjagende wolken. De dansers met hun witte kostuums en voor de vrouwen wit geschminkte gezichten - een verwijzing naar de commedia dell'arte-figuur Scapino naar wie de 70-jarige groep is genoemd - zullen geregeld weer opgaan in of opduiken uit deze anonieme leegte, wat de choreografie een mooie extra lading geeft, hoe ongrijpbaar de logica erachter ook is.

Pas de deux

Dans. Door: Scapino Ballet Rotterdam. Choreografie: Ed Wubbe. Muziek: Michiel Borstlap. 7/2, Atrium, Den Haag. 9/2, DeLaMar theater, Amsterdam. Tournee t/m 4/3.

Gewaagde exercitie

Zo nonchalant als Borstlap op zijn stoel voor de vleugel hangt, zo onnadrukkelijk is ook zijn prachtig warme spel. De jazzy nummers zijn afkomstig van vijf albums en vormen samen die kabbelende stroom. Zijn klanken zijn eigenlijk een stuk menselijker dan de dansers, die door hun zwart omrande ogen en zwarte lippen iets naargeestigs hebben en in hun hoekige bewegingen iets buitenaards. Ze helpen elkaar de schoenen uit te doen en vanaf daar gaan ze los, op hun sokken, gearticuleerd en gedreven.

Er is geen muziek die choreograaf Wubbe niet heeft veroverd. In deze gewaagde vrijdenkende exercitie met Borstlap is het grilligheid troef. Formaties zijn van korte duur. Een lijn of een sculpturale kluwen van de groep blijkt na één keer knipperen met de ogen alweer versnipperd in alle denkbare combinaties. Waar net de vloer nog vol was, lopen de meeste performers nu alweer de verte in. Soms vallen bewegingen van diverse dansers even samen, zoals ook de muziek en dans, op de aanzet van een toon bijvoorbeeld, af en toe kort synchroon optrekken. Vaker gaan de lichamen hun eigen gang. Gestileerd, hoekig, met kleine verhalende oprispingen als een hand op een borst of een vinger op een lip die geluidloos tot stilte maant.

Heel soms, zoals hier tussen de magnetische Jozefien Debaillie en Ruben Garcia Arabit, komt het tot bijzonder inventief en organisch partnerwerk. Dan vat je het leven, letterlijk en figuurlijk. En anders loop je gewoon nog even door. De schoenen weer aan, allemaal een eigen kant op kijkend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden