reportage paris fashion week

Paris Fashion Week was een parade van hedendaagse hangijzers

Genderfluïditeit, het klimaat, de vluchtelingencrisis en #MeToo: Parijs ademde (mode)bewustzijn.

Het was een uiterst opmerkelijke Paris Fashion Week. Terwijl in Amerika de Kavanaugh/Ford-verhoren plaatsvonden en in de Parijse metrogangen hele Syrische families om aalmoezen vroegen, rekte boven de grond de zomer van 2018 zich nog even lui uit. Redacteuren en influencers die in hun dikke truien voor de winter 2018 naar de zomermode voor 2019 kwamen kijken kregen het ongenadig warm, maar hielden vol. Geposeerd moest er worden, gefotografeerd, geluchtkust en geroddeld. Héél veel geroddeld. 

Model tijdens de show van Valentino. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Pascal Le Segretain / Getty Images

Want als er deze modeweek één loeiheet hangijzer was, een twistpunt van jewelste, een splijtzwam met een grote S, dan was het wel de eerste collectie van Hedi Slimane voor Celine. Voor wie het is ontgaan: Slimane, een Franse fotograaf en ontwerper van Tunesisch-Italiaanse origine, maakte 18 jaar geleden naam door de mannenmode van Dior een hagelnieuw silhouet te geven. Supersluik en strak, én supersuccesvol. Zelfs de toen nog mollige Karl Lagerfeld werd zo hebberig dat hij kilo’s afviel om maar in de malle smalle broekjes van Dior Homme te passen. 

In 2012 ging Hedi de scepter zwaaien bij Yves Saint Laurent, waar hij ook voor vrouwen skinny uitgaanskleertjes ging maken – die volop werden gekopieerd door goedkopere merken en nog steeds nagalmen in het hedendaagse straatbeeld. 

Vorige week vrijdag liet Slimane zijn eerste show voor het huis Celine zien, dat tien succesvolle jaren werd geleid door Phoebe Philo, boegbeeld van de minimalistische, volwassen vrouwenmode. Wat kwade tongen (en die zijn er volop, in de mode) al voorspeld hadden, gebeurde: Slimane, de zichzelf kopiërende one trick pony, presenteerde petieterige poppenkleertjes in zwart en glitter. Prachtig gemaakte poppenkleertjes met hele dure en piekfijn aangebrachte glitter, bleek in de showroom, maar: niks voor vrouwen die iets te dóen hebben, en de dijen buitenshuis liever bedekt laten. 

Model tijdens de show van Dries Van Noten. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Peter White / Getty Images

Lang verhaal kort: een hevige strijd tussen Philophiles en Slimaniacs barstte los, en daarmee de vraag of zo’n gerenommeerd huis als Celine het wel kan maken om in dit tijdperk van #MeToo en #balancetonporc vrouwen als louter dartel en decoratief neer te zetten. Een netelige kwestie, zeker omdat #bodypositivity óók een courant thema is, en moderne feministen als Beyoncé en Bozoma Saint John júíst in sexy kleding hun punt maken. Zeker ook omdat Miuccia Prada, de Italiaanse peetmoeder van de intellectuele mode, de collectie van haar tweede lijn Miu Miu, die ze dinsdagmiddag in Parijs showde, amper van onderkantjes had voorzien. Dunne, langbenige meisjes droegen huizenhoge hakken, kniekousen en in de helft van de gevallen geen of doorschijnende rokken – maar werden gek genoeg nergens leeghoofdige stoeipoezen.

Misschien maakt het verschil wie de afzender is van de blote boodschap, en zit er, als een vrouw een andere vrouw de wereld in stuurt in hotpants of een doorkijktopje, toch nog een diepere laag onder, een amicaal duwtje in de rug of iets van zusterlijke zorg. 

Model tijdens de show van Hermes. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Estrop / Getty Images

Om het rijtje gezaghebbende vrouwelijke ontwerpers even af te turven: Maria Grazia Chiuri, hoofdontwerper van Dior en enthousiast feminist, combineerde zachte balletmaterialen als tule en satijn met steviger denim en katoen en sloeg zo een brug tussen lieflijk en stoer.
Net als Clare Waight Keller (de vrouw achter Meghan Markles trouwjurk) die voor Givenchy een uitgebreide collectie liet zien van enerzijds stugge, stoere broeken die gedragen werden met een colbertje erin (don’t try this at home, tenzij je geen heupen en billen hebt) en anderzijds subliem geplisseerde en geborduurde jurken. Bij Hermès liet Nadège Vanhee-Cybulski (zo heet ze echt) perfect geplooide en gevlochten leren creaties zien, getoond door kalme, kuise amazones. Van Isabel Marant mocht het iets wilder en wulpser: ook hier veel blote dijen, die in combinatie met hoge afzaklaarzen en dikke denim jassen en bomberjacks (gedragen in een bandplooibroek, don’t try this etc.) en geshowd door zelfverzekerde, energieke modellen juist heel krachtig oogden.

Bij Stella McCartney liepen de modellen in zoete jurkjes, gebloemde wetsuits en pakken ‘borrowed from the boys’ op knetterharde rapmuziek in de gangen van de statige Opéra Garnier – ook een sterk contrast. Dat prettige amalgaam van de vele rollen die een vrouw kan spelen in haar leven, gecombineerd met McCartneys duurzaamheidsfilosofie maakt het mode van nu – en van de toekomst.

Model tijdens de show van Celine. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Estrop / Getty Images

Opvallend was wel dat behalve McCartney en recycle-apostel Marine Serre niemand het hardop over het milieu had. Er waren veel regenjassen en zogenaamde wind breakers te zien, en dat zou je kunnen lezen als een reactie op de grote orkanen en oudtestamentische zondvloeden die de aarde de laatste tijd teisteren, maar dat wás het dan ook.

Wat andere hedendaagse thema’s betreft: behalve bij de zojuist genoemde Serre waren er amper hoofddoeken te zien, of referenties aan de multiculturele samenleving. De in Parijs lopende modellen waren wel – op de show van Celine na – behoorlijk uiteenlopend van kleur en een enkele keer zelfs ook van leeftijd. Grotere maten daarentegen kwamen niet voorbij. 

Model tijdens de show van Vivienne Westwood. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Thierry Chesnot / Getty Images

Althans: niet bij de vrouwen. In de show van Vivienne Westwood, sinds Viv zelf met pensioen is ontworpen door haar geliefde Andreas Kronthaler, liepen er opgepompte Jerommekes rond, gekleed in kittige strakke pakjes en op hoge hakken, rijdend op de in Parijs zo populaire elektrische stepjes. Geestig en verfrissend om mannen eens als lustobject te zien, tussen punky vrouwen in gedeconstrueerde korsetjurken en sliertige androgyne jongens in rokken, met sluiers en gehakte muiltjes op skateboards.

Androgynie bleek  – naast roddelen over Hedi – een andere rode draad gedurende de negendaagse modeweek. Bij Celine, waar voor het eerst ook mannenmode werd getoond, zijn de mannenpakken volgend seizoen ook in vrouwenmaten te bestellen. Bij Louis Vuitton, het huis dat dinsdagavond de modemaand midden op het Cour du Louvre afsloot, liepen tussen de hypervrouwelijke jurken en jumpsuits met barokke ballonmouwen ook drie garçonnes mee in minimalistische jongenskleren. Bij Thom Browne, de Amerikaanse meester van de tailoring, werd de show geopend door als tuinkabouter verklede mannen in overgooiers op plateauzolen.

Model tijdens de show van Louis Vuitton. (Paris Fashion Week Womenswear Spring/Summer 2019) Beeld Gamma-Rapho / Getty Images

Over grote politieke thema’s sprak geen ontwerper zich uit. Althans: niet hardop. Naarmate de week vorderde, viel er een tendens te bespeuren in de manier waarop veel kleding werd gedragen: in laagjes over elkaar, geknoopt, gedraaid, gestrikt, met slierten en drawstrings. Met in opvallend veel gevallen zakken. Véél en grote zakken, soms in meervoud gestikt op vissersvesten. En grote tassen, vaak meer dan één tegelijk. De huizen Loewe en Sacai toonden zich daar het sterkst in. 

Makkelijk te interpreteren als kleding voor vrouwen die onderweg zijn, een hele zwik bagage hebben maar de handen vrij moeten houden om ze uit de mouwen te kunnen steken – mouwen die dan vaak weer wel, mini-trendje tussendoor, opvallend lange en onhandige manchetten hadden. Met een beetje goede wil en fantasie refereren de laagjes en de zakken en dat gestrik en geknoop aan mensen die op de vlucht zijn en hun bagage dicht om en aan het lijf dragen.

En met nóg een schep fantasie is mode juist dé manier om aan alle wereldleed te ontsnappen. Voor Valentino maakte de dromer Pier Paolo Piccioli wolken van jurken die qua kunstigheid de couture aantikten. Bij Gucci maakte magiër Alessandro Michele een psychedelische trip naar de jaren zeventig, met een kaleidoscoop aan kleuren en materialen die bij elke andere ontwerper tot een kolderieke janboel zou verworden, maar bij hem wonderwel een eenheid vormen. De laatste poëet tot slot, de Belg Dries Van Noten, toonde in Parijs zijn stille grootheid door de perfecte balans van droom en daad te presenteren, en de ideale fusie van dansjurken en blazers, van veren en vouwen en van kleur en zwart-wit. En wat ook voor hem pleitte: hij was, al is hij Vlaams, zo ongeveer de enige die zich verre hield van de o-zo-aanstormende wielerbroeken.

Wedloop van modegiganten

De harde strijd tussen de modeconglomeraten Kering (o.a. Gucci, Saint Laurent, Balenciaga, Alexander McQueen en Stella McCartney) en LVMH (o.a. Vuitton, Dior, Loewe, Fendi, Celine, Givenchy) woedt hevig voort. In Parijs illustreerden vooral de peperdure showlocaties en -installaties hoezeer de ene groep de andere wil aftroeven. Van een zwarte doos naast het graf van Napoleon (Celine) tot een spiegelvijver met palmen onder de Eiffeltoren (Saint Laurent), van een gang vol videokunst (Balenciaga) tot een glazen tunnel in het Cour du Louvre (Vuitton). Kering was qua locaties het spectaculairst en creatiefst, of dat de hoogste verkoopcijfers oplevert zal volgende zomer blijken.

Hitparade

Spectaculairste binnenshow: het Chanel-strand in het Grand Palais waar modellen in het water liepen

Spectaculairste buitenshow: de Saint Laurent-show waar modellen voor de Eiffeltoren op het water liepen.

Mafste hoofddeksel: een ananas bij Thom Browne

Grootste hoofddeksel: de rotanhoeden van Valentino

Best front row: Celine, met Karl Lagerfeld, Virgil Abloh, Lady Gaga en Catherine Deneuve

Meest gehypete item: met dank aan Virgil Abloh en de Kardashians: de wielrenbroek

Langste oorbellen: Givenchy

Zwikgevoeligste schoenen: van Thom Browne

Meest onverwachte blootzone: het middenrif, bij Miu Miu, Celine en Givenchy

Braafste accessoire: de witte papegaai bij Gucci

Grootste verrassing: Karl Lagerfeld zónder zwarte zonnebril

Karl Lagerfeld na de show van Chanel. (Paris Fashion Week Spring/Summer 2019) Beeld Dominique Charriau / WireImage
De rotanhoed bij de show van Valentino. (Paris Fashion Week Spring/Summer 2019) Beeld Vittorio Zunino Celotto / Getty Images
Het papagaai-accessoire bij Gucci. (Paris Fashion Week Spring/Summer 2019) Beeld Gamma-Rapho / Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.