Review

Parabiosis is macaber met een glimlach

De 'samengegroeide' tekenaars schotelen ons psychedelische tableaus voor, macaber met een glimlach. De stijl waarin de zwart-wittekeningen zijn gemaakt, wekken associaties met de sixties en seventies.

Sfinxkat met mitrailleur, detail van de muurschuldering Parabiosis van Trompette de la Mort.

Een kale sfinxkat met een mitrailleur. Vier chiwawa's als pantoffels aan de voeten van dames in nylonkous. En een snoer van drolletjes die ook worsten kunnen zijn, om vaart te brengen in de compositie. Dat is allemaal te zien op de muurschildering Parabiosis (samengroeiing) van Trompette de la Mort, kunstenaarsduo Gwen Stok (1983) en Bruno Ferro Xavier da Silva (1977). Ze hebben zich precies een jaar geleden opgericht en exposeren nu voor de tweede maal in de Rotterdamse galerie Unit 20: een kamerbreed spektakel van inkt, latex en acryl, grote pentekeningen en een sjoelbak in het souterrain.

Trompette de la Mort is de doods-trompet of hoorn des overvloeds, een eetbare paddestoel die lekker is bij wildgerechten. Maar hier is hij eerder een paddo, een hallucinogeen dus, want de beelden die de 'samengegroeide' tekenaars ons voorschotelen, zijn psychedelische tableaus waarop aapjes, katten, koeien, geiten, een olifant, een inktvis, een schildpad en andere dieren om elkaar heen draaien en ongerijmde dingen beleven die doen denken aan trippy nummers als I am the Walrus van The Beatles ('goo goo goo joob'). Ook de stijl waarin de zwart-wittekeningen zijn gemaakt, met hun stippeltjes en arceringen en collage-achtige beeldcombinaties, wekken associaties met de sixties en seventies.

Tekenkunst met stripinvloeden

In opdracht van tijdschrift Schokkend Nieuws maakte het duo van Trompette de la Mort een denkbeeldige filmposter en koos daarvoor als inspiratiebron The Holy Mountain uit 1973, een surrealistische fantasyfilm die was geschreven, geproduceerd en vertolkt door Alejandro Jodorowski. Deze excentrieke Mexicaan zou daarna samen met de Franse stripgrootheid Moebius de Incal-reeks bedenken, en Moebius is weer de favoriete tekenaar van Stok en Da Silva, dus het is duidelijk waar hun beeldtaal vandaan komt. In de tentoonstelling is de Holy Mountain-interpretatie van Trompette opgenomen, met het oog van God als stralend middelpunt van een wervelend bestiarium.

Hoe moet je dit werk typeren? Als tekenkunst met stripinvloeden, als monumentale kunst met een gothic kant. 'Macaber met een glimlach', noemt Gwen Stok het zelf. Ze voegt eraan toe dat je Trompette de la Mort ook kunt vertalen als 'trompetje des doods', morbide maar vrolijk. De zwarte humor keert terug in de sjoelbak, die een spelletje speelt met de groten der aarde: de schijven zijn beschilderd met portretten van Raspoetin en Gandhi, Anne Frank en Kadhafi, afgewisseld met mummies en doodshoofden. Pak de schijf met Khomeini en ram 'm door het poortje.

Nog meer verrassingen: in de grote muurschildering die na afloop van de tentoonstelling zal verdwijnen onder witkalk, zijn vijf doeken verstopt die elk drager zijn van een deel van de voorstelling. Je kunt ze als souvenir mee naar huis nemen. Een trompe- l'oeil van Trompette de la Mort.

Parabiosis. Galerie Unit 20, Rotterdam, t/m 26/2.


NIEUWSBRIEF
Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden