tv-recensieEmma Curvers

Papadag maakt dezelfde fout als het Koningslied: wie iets maakt voor iedereen, maakt voor iedereen niets

Het zal niet makkelijk zijn, een serie maken over papa’s in 2020. Het vaderschap is bij uitstek politiek. Op de longreads van uitgeputte papa’s die in deze krant langskwamen, zag ik evenveel verontwaardiging langskomen als begrip: want wat moet die moderne papa nou, als het klassieke broodwinnersmodel kraakt en zucht onder progressieve idealen? Kan papa het wel goed doen? Stof te over dus, voor Papadag, waarvan vorige week het tweede seizoen verscheen.

Alleen die titel al is voer voor verhitte discussies, zoals wel meer hedendaagse thema’s uit Papadag. De cast is samengesteld als een soort Spice Girls van papa’s: elke vadervariant is van de partij. Zo is daar Bouzian, de niet zo succesvolle dj die co-oudert met influencer Lisa, en Louis, de ex-bankier op leeftijd die aan zijn tweede leg begint. Sadiq, de Syrische, homoseksuele vluchteling die een gezinnetje sticht met de nerveuzige Thijs. Het vadervariété wordt compleet gemaakt door brave bakfietspapa Martijn en blanke pit Ronnie, een elektricien die plots huisvader is. Hoe deze onwaarschijnlijke vrienden elkaar vonden, vraagt u? Ik raadpleegde seizoen 1: van het bankje in het park waar ze hun papadagen slijten. Gewoon even aannemen. 

Ze zijn het natuurlijk vaak oneens. Zo vindt Ronnie (Ruben van der Meer) het maar niets dat zijn zoontje ineens een roze prinsessenjurk aan wil: ‘Je bent toch geen meissie!’ Dan is daar dus Sadiq (George Tobal), die zijn kind genderneutraal gaat opvoeden, om te doceren: ‘Kinderen zijn heel tolerant, wíj, de maatschappij, maken daar iets raars van. Het gaat erom dat je je kind niet in een rolpatroon dwingt.’ Ronnies vrouw Monique (Imanuelle Grives) kopt hem in: ‘Doe niet zo ouderwets! Ik ben toch ook de kostwinner, terwijl dat normaal gesproken iets voor mannen is?’

De mannen uit Papadag hebben een luiertaart gebakken.Beeld Avrotros

Zo bekruipt me vaker het gevoel dat elke papa een kapstokje is, en de cast er alleen is om bedaagde opvattingen aan op te hangen, uit te dagen met nieuwerwetse, en de boel dan plichtmatig af te hechten. Allerlei standpunten rondom gender en diversiteit moesten erin, naast tijdsgeestdingetjes als een ayahuascasessie, de gescheiden, vloggende vader in een tiny house, en veganistische kinderen. Alsof er voortdurend een zenderbaas langs de kant stond die controleerde: kan iederéén zich wel héél erg in álles herkennen?

An sich is representativiteit natuurlijk een geweldig doel, maar de serie bezwijkt bijna onder zo veel goede bedoelingen. Als je de hele maatschappij en elk maatschappelijk agendapunt in je serie wilt proppen, krijg je misschien wel iets waar niemand zich echt in herkent. Ik dacht dat deze stelregel na het Koningslied wel was geleerd: als je iets probeert te maken voor iedereen, maak je meestal voor iedereen niets.

Het jammere is dat ik er af en toe juist lekker in zat, dankzij wat hartverwarmende romcommomenten en de komische timing van de acteurs. Zoals wanneer vader Martijn (Guido Pollemans), zijn oude legocollectie ontdekt en een avondje gaat legoën met de mannen. Of als de lesbische moeder Brechtje moet bevallen onder begeleiding van een doula met een trommelaar en papa in spé Thijs de trommelaar het huis uit trapt. De papa’s bedoelen het goed, maar bedoelingen zijn niet genoeg. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden