Recensie Death Stranding

Pakjes bezorgen na de apocalyps in Death Stranding: het is zo saai als het klinkt ★★★☆☆

Ontwikkelaar Hideo Kojima bedacht een game, maar maakte een film.

Sam Porter Bridges, de anti-held uit Death Stranding, met waardevolle vracht. Beeld Sony

Vissen, je baard laten trimmen, je paard borstelen – het is een wonder dat de boeven in de westerngame Red Dead Redemption 2 nog de tijd vinden om koetsen te overvallen. Het is een trend: hoe groter de game hoe meer je je kunt verliezen in alledaags getut. Stand-upcomedian Dara Ó Briain viel het ook op. Hoe hij in een andere megagame, Grand Theft Auto, voor ieder wissewasje de auto moet pakken: ‘Ik ben verdikkeme gewoon aan het forensen!’

De Ier kan Death Stranding beter links laten liggen. Want in deze game is het getut het spel. Als ene Sam Porter Bridges torsen we door een onherbergzaam en desolaat landschap kisten en koffers van A naar B. Vijftig uur lang en te voet, tot de aftiteling over het scherm rolt. We lijken verdikkeme wel een pakjesbezorger.

Death Stranding is het jongste werk van het Japanse gamefenomeen Hideo Kojima. Hij maakte de game met zijn eigen studio nadat hij in 2015 brak met uitgever Konami, waar hij faam verwierf met de Metal Gear-serie. 

De afgelopen drie jaar stuwden zinderende trailers de verwachtingen over Death Stranding tot ongekende hoogten. Er werd al gesproken van ‘game van het jaar’, maar het eindresultaat is vooral een evenwichtsoefening.

Vanwaar al dat gezeul? De game speelt zich af in de VS nadat het land is getroffen door een ramp van het kaliber zondvloed. Wat ervan rest zijn van elkaar afgesneden nederzettingen die dankzij koeriers als Sam met elkaar verbonden blijven. Zij leveren medicijnen, breekbare apparatuur en... pizza’s.

Makkelijk is dat niet. Het landschap is bezaaid met stenen, rotsen en modderpoelen. Wegen en bruggen zijn er niet, hoewel Sam uiteindelijk als door een wonder leert die aan te leggen. Het blijft echter een hele kunst deze menselijke blokkentoren in balans te houden. De speler brengt veel tijd door in een menu waarin hij afgeleverde zendingen afvinkt en nieuwe vrachtjes beheert. Zadelt hij Sam op met meer vracht, wat tijdwinst oplevert, of minder, met een kleinere kans dat zendingen verloren gaan?

Klinkt dit als voorraadbeheer? Helemaal juist, spreadsheet Sam.

Product placement

Geen game waarin zoveel sluipreclame zit als in Death Stranding. Op de glazen wand rond de douche waarin protagonist Sam regelmatig stapt, wordt reclame gemaakt voor een tv-programma over motors dat Norman Reedus (die Sam speelt) presenteert. Sam werkt ook heel wat blikjes van het energiedrankje Monster weg. Sams kleding is ontworpen door de designer achter het modemerk Acronym, Errolson Hugh. Sams brillen komen van het Franse merk J.F. Rey. 

Intussen zijn er struikrovers die het op zijn ladingen hebben gemunt en er is timefall, een regen die alles verteert. Wie er te lang aan blootstaat, wordt in luttele minuten ouder en sterft. Maar de grootste dreiging gaat uit van onzichtbare geesten, die onverhoeds opduiken en hun slachtoffers opslokken. Sams enige verdedigingsmiddel is ‘BB’, een foetus in een oranje container met vruchtwater, die de aanwezigheid van geesten signaleert, zodat Sam ze kan mijden. Een TomTom-met-navelstreng, wiens klaaglijke snikken uit het luidsprekertje van de controller klinken.

In lange cutscenes, overgangsscènes waarin de gamer met de armen over elkaar zit, vertelt Kojima het verhaal van Sam en zijn wereld. Kojima heeft een hele trits beroemde vrienden, zoals acteurs Norman Reedus, Mads Mikkelsen en Léa Seydoux, ingescand om ze een rol te laten spelen. Het resultaat is bijna perfect. Dat geldt niet voor hun dialogen. Die zijn wijdlopig en bombastisch, en proberen het complexe en vergezochte plot uit te leggen aan de vertwijfelde speler.

Van Kojima is bekend dat hij filmregisseur wilde worden. Death Stranding ziet eruit alsof de Japanner drie jaar carte blanche is gegaan met de cutscenes. Achter elkaar geplakt wordt het een cinematografische krachttoer van tien uur, in de stijl van Andrej Tarkovski.

Het was allemaal prachtig, tot er iemand van Sony Kojima’s studio binnenliep en opmerkte dat er tussen die verfilmde fragmenten wel moest worden gegamed. Een balansproef met een menselijke pakezel was het enige wat op dat moment klaarlag op de tekentafel. Daar had Death Stranding wat langer moeten blijven liggen om een game te worden.

Death Stranding

Games

★★★☆☆

Nu verkrijgbaar voor PlayStation 4, pc-versie verschijnt volgend jaar.

Nederlands tintje

Death Stranding heeft een Nederlands tintje. Nadat Kojima in 2016 was binnengehaald door Sony maakte hij een tour langs een handvol ­studio’s van het Japanse concern, op zoek naar het juiste gereedschap om zijn droomgame vorm te geven. In Amsterdam bezocht hij Guerrilla Games, vermaard om hun Killzone-games en Horizon Zero Dawn. De studio bood de Japanner hun kroonjuweel aan, op een gouden usb-stick: het gamebouwpakket ­Decima. Daar bleef het niet bij. ‘We kwamen er al snel achter dat we niet enkel programmacode over de heg wilden gooien’, zei directeur ­Hermen Hulst later. Uiteindelijk droegen meer dan veertig medewerkers van Guerrilla hun steentje bij aan Death ­Stranding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden