Recensie Film

Pájaros de verano is als een Colombiaans volkssprookje met declamerende dorpsverteller en fraai gekleurde lokale riten ★★★★☆

De oervertelling voert terug naar de allereerste drugstransporten in het Caribische noorden van Colombia.

Filmbeeld Pájaros de verano.

Arme, trotse jongen zet zijn zinnen op de mooiste dochter uit een hoger aangeschreven familie. Zwéért dat hij die voor hem veel te dure bruidsschat – veel geiten, koeien en kettingen – zal voldoen. Zie haar dansen in de dorpsceremonie na haar periode van prehuwelijkse afzondering, in rood gewaad. En zie de jongen roekeloos inspringen, met snelle pasjes midden in de kring inheemse Wayúu-dorpelingen in de Colombiaanse woestijn.

Meer weten over de totstandkoming van Párajos de verona? V ging in gesprek met de regisseurs. 

‘De films die we tot nu toe hebben gemaakt, verschillen slechts aan de buitenkant’, zegt regisseur Ciro Guerra, ‘maar vanbinnen, op een dieper niveau, zijn ze sterk met elkaar verbonden. Het zijn films over mythen, spiritualiteit, nationale geschiedenis.’

Pájaros de verano is gegoten in de vorm van een volkssprookje, of oervertelling. Mét declamerende dorpsverteller en fraai gekleurd beeld van lokale riten, zoals je die soms treft in een fotoreportage van National Geographic. En tegelijk lijkt de speelfilm van Cristina Gallego en Ciro Guerra, die tot stand kwam met medewerking van de echte Wayúu-bevolking, ook geënt op Narcos, de populaire tv-serie over de beginjaren van de Colombiaanse drugsoorlog. Pájaros de verano voert nóg verder terug: naar de allereerste marihuanatransporten in het Caribische noorden van Colombia, waar een indianenstam in de jaren zestig en zeventig handelt met de om rookwaar verlegen zittende Amerikanen, met desastreus gevolg. 

Filmbeeld Pájaros de verano.

Rapayet, de arme jongen, ziet zijn kans: de benodigde dollars voor de bruidsschat liggen voor het oprapen. Hij is niet de enige die profiteert en moderniseert: ezels worden spoedig verruild voor jeeps en eenmotorige vliegtuigjes, handvuurwapens vervangen door machinegeweren. Opgepord door stamriten en opspelende eerkwesties ontaardt de lucratieve handel algauw in een verwoestende oorlog tussen twee inheemse clans. Surrealistisch hoogtepunt in de in vijf hoofdstukken (cantos) opgedeelde vertelling: de beschieting van een midden in de woestijn opgetrokken moderne villa, met bazooka’s. En dit Colombiaanse smokkelwerk is niet enkel een mannenaangelegenheid; wijze oude vrouwen hebben ook inspraak.

Gallego en Guerra maakten wereldwijd naam met hun schitterende en bedwelmende zwart-witfilm El abrazo de la serpiente uit 2016, de eerste Colombiaanse film die ooit werd genomineerd voor een Oscar. In het wat stroef geacteerde Pájaros de verano leggen ze de oorzaak van de drugschaos niet zomaar buiten de stam – de inheemsen maken er zélf een zooitje van, vindt ook de dorpsverteller. Maar juist dat gegeven maakt de film zo tragisch.

Pájaros de verano

Drama

Regie Cristina Gallego, Ciro Guerra

Met José Acosta, Carmiña Martínez, Natalia Reys

125 min., in 31 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.