Pacino op dreef in somber script van Manglehorn

Hoewel Pacino op dreef is, is het plot van Manglehorn nogal stuurloos.

Al Pacino als de stugge sleutelmaker in Manglehorn. Beeld Kosteloo
Al Pacino als de stugge sleutelmaker in Manglehorn.Beeld Kosteloo

De stugge hoofdpersoon ontpopt zich als obsessieve egoïst; waarom moeten we daar naar kijken? waardoor de kijker spijt krijgt van de geïnvesteerde tijd.

A.J. Manglehorn heeft iets stoms gedaan. Zo stom dat hij zijn grote liefde erdoor is verloren. Nu weet hij niet meer wat hij moet - de sleutelsmit op leeftijd slaapwandelt op de automatische piloot door het leven. Hij bestaat, meer niet.

Al Pacino heeft zijn vettige haar naar achter gekamd, hij heeft een ringbaardje, een ouderwets brilletje en een net, maar gedateerd pak. Hij sjok-stapt, met de schouders iets gekromd.

Regisseur David Gordon Green (Our Brand is Crisis, Joe) kwam op het idee voor Manglehorn toen hij Pacino moest overhalen om een commercial op te nemen. Hij zag de steracteur op leeftijd en plots verzon hij een personage - een man die doet denken aan een oudere versie van zijn eerdere rollen.

Kwistig met symboliek

Veel meer heeft debuterend scriptschrijver Paul Logan daar niet aan toegevoegd. Het script bestaat uit een stuurloos plot dat uiteindelijk toch op het voor de hand liggende einde afkoerst. Het gebrek aan verhaal probeert Logan te verdoezelen door geheimzinnig te doen over het verleden, terwijl er weinig opzienbarends te verbergen valt. Verder is hij kwistig met symboliek rondom sleutels, een wespennest, wegzwevende ballonnen en een potentiële nieuwe liefde onder de naam Dawn.

Niet dat het saai wordt om Al Pacino (voor zijn doen behoorlijk ingetogen) door die wereld van fruitautomaten en discotheken te zien stommelen als oude man die vastzit in het verleden, terwijl het leven zelf hem al jaren eerder is gepasseerd. Het is een karakterstudie die aantoont wat er gebeurt als je het verlorene te veel idealiseert.

De soms wat surrealistische scènes van Green zijn lichtpuntjes in het sombere script. Het is ook fijn om naar Harmony Korine te kijken als bordeelhouder of naar Holly Hunter, een bankbediende die tijdens een etentje tegenover een hopeloos lompe Manglehorn belandt.

Maar er is wel iets geks aan de hand in Manglehorn. Normaal gesproken ga je dit soort wat stugge mannen in films steeds een beetje sympathieker vinden. Hier gebeurt het omgekeerde: brompot Manglehorn, die zo lief is voor zijn poes en kleindochter, ontpopt zich steeds meer als een egoïst met ongezond obsessieve trekjes. Daardoor blijf je toch wat teleurgesteld achter: waarom moesten we nou anderhalf uur investeren in zo'n man, behalve natuurlijk om Pacino weer eens op dreef te zien?

Manglehorn, Drama, Regie, David Gordon Green, Met Al Pacino, Holly Hunter, Harmony Korine, 97 min., in 12 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden