Pablo roffelt en ratelt, maar blijft op afstand

Pablo roffelt en ratelt theatraal, maar je mist wel een vertellend karakter dat je de voorstelling intrekt. Het schouwspel wordt wel indrukwekkend gedanst door de Scapinodansers.

Pablo door Scapino Ballet Rotterdam en Sinfonia Rotterdam.Beeld Bas Uterwijk

De muzikale dansvoorstelling heet wel naar de wereldberoemde schilder, maar we krijgen Pablo Picasso (1881-1973) in Pablo niet te zien. Ook zijn schilderijen en artistieke periodes spelen slechts een minieme bijrol - soms zou je een hoekige beweging of gesluierde figuur kunnen associëren met een Picasso-model of een van de vrouwen uit zijn roemruchte (liefdes)leven. Pablo van Scapino Ballet Rotterdam, live begeleid door 24 muzikanten van Sinfonia Rotterdam, is vooral een felle dansproductie over de zuidelijke tijdsgeest rond de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de Spaanse burgeroorlog.

De Spaanse choreograaf Marcos Morau - geen danser, wel beeldend kunstenaar, filmer en fotograaf - drenkt zijn turbulente danstheater in een sinistere sfeer van strijd, dictatuur, onderdrukking, devotie en adoratie. Het geel en rood uit het wapen van generaal Franco keert terug in sjerpen van militairen. Er wordt veelvuldig op burgers geschoten (vrouwen in zwart kant, met bebloede borstkast) en een grote lijkwagen, behangen met kransen, domineert driekwart van het toneel én van de voorstelling. Af en toe duikt een contrast op met het vrijere, artistieke Frankrijk (waar Picasso zich meer thuisvoelde dan in zijn geboorteland), bijvoorbeeld met twee naakte vrouwen op een scooter, als moderne Mariannes zwaaiend met de Franse vlag.

Pablo

Dans
Door Scapino Ballet Rotterdam en Sinfonia Rotterdam.
7/12, Rotterdamse Schouwburg.
Tournee t/m 8/3.

Pablo roffelt en ratelt theatraal, maar je mist wel een vertellend karakter dat je de voorstelling intrekt en door de talloze groepsbeelden leidt. Bonnie Doets zingt prachtig Edith Piaf en somt namen op van kunstenaars en Picassovrouwen, maar dat zijn slechts vage referenties. Het rood-zwarte schouwspel blijft op afstand; wel wordt het indrukwekkend gelijk gedanst door stampende, klappende en paraderende Scapinodansers. Soms marcheren de tien mannen en twaalf vrouwen rond als een half regiment, aangevuurd door tromgeroffel, gongslagen en fragmenten uit Orffs Carmina Burana. Dan groeperen ze weer als devote dorpelingen rond een Mariabeeld op de lijkwagen, dansen ze de paso doble, roken ze sigaretten en speelt Sinfonia Rotterdam processiemuziek, Ravel of de Marseillaise. Samen verbeelden ze de historie van een land gekleurd door strijd, religie, dood, traditie en dictatuur.

Als Pablo ergens nog Picasso ademt dan is het diens kritiek op Spanje: 'De mannen gaan daar 's ochtends naar de kerk, 's middags naar het stierengevecht en 's avonds naar het bordeel.' Misschien dat Morau, die deze Pablo voor Scapino destilleerde uit zijn eerdere werk Los Pájaros Muertos (De dode vogels) voor zijn eigen gezelschap, zich daarin herkent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden