ColumnManon Spierenburg

Paard in de porseleinkast

Auteur en scenarist Manon Spierenburg schrijft wekelijks een column over hoe het steeds stiller wordt om haar heen nu ze doof wordt.

null Beeld Douwe Dijkstra
Beeld Douwe Dijkstra

Op de stal waar mijn paard staat, verscheen een instructeur die zelf in de subtop rijdt. Daar wilde ik eigenlijk wel een keer les van krijgen; in mijn hoofd ben ik namelijk Anky van Grunsven, alleen de praktijk loopt een beetje achter. Het probleem is dat dit soort uitstapjes in de horende wereld er bij mij altijd op neerkomen dat ik weliswaar mijn spaarrekening leeg trek om voor zo’n buitenkansje in aanmerking te komen (kan ik hier pinnen?), maar dat de instructies vervolgens op geen enkele manier mijn onwillig oor bereiken.

Toen ik nog niet doorhad dat ik bijna doof was, reed ik nog weleens mee in groepslessen. Dat leidde tot weinig goeds: terwijl de andere ruiters keurig synchroon hun oefeningen uitvoerden, kwam ik er telkens spookrijdend tussendoor: paard in de porseleinkast. Zoals het een goede knol betaamt, wil ook die van mij het liefst met de kudde mee, dus dat hij al die solo-acties heeft geaccepteerd is een wonder. Op een gegeven moment had hij volgens mij wel in de gaten dat de audio niet doorkwam, want hij begon me signalen te geven met zijn oren: dat er iemand aankwam, dat we moesten omkeren en dan was er natuurlijk nog die ene buitenrit toen hij ons redde van een natuurramp (sprinklers) en we ineens met 300 km p/u door een slapend dorpje gingen.

Ook deze privéles liep niet voorspoedig. De beroemde instructeur stond zich de poliepen op de stembanden te brullen. Nu is paardentaal voor mensen met functionerende gehoorgangen al nauwelijks te volgen, want instructeurs zeggen contant dingen als: ‘Ja, de neus er een beetje uit, en zorgen dat hij geen been verliest en dan denken aan verruimen en toch klein willen blijven.’ Misschien lag het niet alléén aan mij dat de boodschap niet doorkwam. Ik kreeg een oortje in. Dat ging inderdaad beter. Maar het middenregister van mijn oren is dood, en de doden zijn zelfs met geavanceerde apparatuur niet tot leven te wekken, dus ik hoorde nog steeds ‘winterpeen en oren, pak de hond’, wat waarschijnlijk niet was wat ze zei.

Ik begon te accepteren dat het er gewoon niet inzat en mijn paard en ik er voortaan alleen voor stonden, maar deze instructeur had zo’n sportmentaliteit van ‘geef nooit op!’, die ik enorm bewonder als ik het op tv zie, maar in het echt een beetje intimiderend is. De volgende les (misschien kon ik wel een tweede hypotheek nemen op mijn huis) verscheen ze op haar eigen paard, zodat ik haar niet hoefde te verstaan, omdat ze nu alles gewoon kon voordoen. Geen woorden maar daden.

Er is me die les veel duidelijk geworden. Hoe het moet. En vooral hoe het niet moet. Japan 2021 is misschien toch geen optie, ik blijf denk ik gewoon een recreatieve ruiter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden