Overtuigend is Kistners boodschap over doping in de voetbalwereld

Op het gebied van originele verklaringen hadden wielrenners al een grote reputatie, maar Frank de Boer kon er veertien jaar geleden ook wat van. Hij kwam met babyzalf op de proppen. Volgens hem werden verhoogde nandrolonwaarden in zijn urine veroorzaakt door de zalf waarmee hij de billen van zijn baby insmeerde. Ook tandpasta was een mogelijkheid. Of vervuilde voedingssupplementen.

Nandrolon-affaire

Niemand lachte. De Boer was niet zomaar een voetballer. Hij was een sieraad voor de sport, de aanvoerder van Oranje en een nette kerel bovendien. De mogelijkheid dat dit toonbeeld van sportiviteit zich zou hebben opgepept met het anabool steroïd nandrolon, werd in Nederland nauwelijks serieus genomen. Ook niet door sportverslaggevers. Dat in dezelfde periode ook Jaap Stam en Edgar Davids werden betrapt op het gebruik van nandrolon, was puur toeval. Of niet, voor wie in de overigens nimmer bewezen theorie van de vervuilde voedingssupplementen geloofde.

Frank de Boer, Guus Hiddink, Arjen Robben, John Rep, Nico Rijnders, Jaap Stam, Barry Hulshoff, Edgar Davids, Ajax en Feyenoord in de jaren zestig en zeventig: het komt allemaal behoorlijk dichtbij in Shot, het boek waarin de Duitse onderzoeksjournalist Thomas Kistner een onderwerp uitbeent dat slechts sporadisch onder handen wordt genomen: 'voetbaldoping'.

De nandrolon-affaire uit 2001 krijgt veel aandacht, ook omdat Pep Guardiola er tot over zijn oren in zat. De huidige trainer van Bayern München testte als speler van Brescia twee keer positief. Net als De Boer en al die anderen koos hij voor de tegenaanval. Met de woorden 'Ik ben Pep Guardiola! Ik heb nooit nandrolon genomen!' opende hij in 2002 een persconferentie. Het offensief loonde. Ook Guardiola werd niet als dader afgeschilderd, maar als slachtoffer. Het was allemaal één groot misverstand.

Te mooi om waar te zijn

Lang en tegen beter weten in is gedacht dat doping in het voetbal geen rol van betekenis speelde; dat doping exclusief is voor mannen op fietsen of (Russische) atleten. Kistner helpt ons uit de droom.

Ook vanwege de honderden voorbeelden uit alle delen van de wereld is de boodschap van Kistner ('Natuurlijk wordt doping in de voetbalwereld gebruikt') overtuigend. Daar staat tegenover dat bewijs vaak ontbreekt. Hard bewijs welteverstaan, bijvoorbeeld in de vorm van positieve tests.

De oorzaak: er is 'het voetbal' veel aan gelegen een muur van stilzwijgen op te trekken. Onthullingen bedreigen immers het systeem van een miljardenbedrijf.

Kistner gelooft niemand meer, wetenschappelijk bewijs of niet. Het onwaarschijnlijk snelle herstel van de zwaar geblesseerde Arjen Robben voor het wereldkampioenschap in 2010, de verbijsterende conditie van de nationale ploegen (Zuid-Korea, Rusland, Australië) die Guus Hiddink onder zijn hoede had, het was mooi - en waarschijnlijk te mooi om waar te zijn.

De journalist van de Süddeutsche Zeitung (en schrijver van FIFA Maffia) bouwt een voorbehoud in, dat wel. Zelfs bij de meest opzienbarende prestaties mag niet van bedrog worden uitgegaan. 'Maar we mogen ons wel verbazen over zaken die ongebruikelijk zijn.'

Ja, voor verbazing is alle reden.

Op grond van eigen waarnemingen stelde de manager van Arsenal, Arsène Wenger, eerder deze maand in de Franse sportkrant L'Equipe dat doping in het voetbal een serieus probleem is. Het is volgens hem nauwelijks te geloven dat niet één van de 740 spelers op het laatste wereldkampioenschap een verboden prestatiebevorderend middel zou hebben gebruikt.

Wenger heeft natuurlijk gelijk. Samengevat, door de auteur zelve: 'Iedereen gebruikt.' Ja, zelfs wij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden