Overlever Rollins blijft steeds zoeken

‘Ladies and gentlemen, I’m sorry.’ Midden in een solocadens, zo’n onnavolgbare eenzame sliert noten die minuten kan duren, vol associaties, verwijzingen en grapjes, hét moment waar je op wacht, het creatieve brandpunt dat Sonny Rollins definiëert, wat hij het beste kan van allemaal, waarin de saxofonist dieper en dieper graaft, schraapt, poetst, filosofeert, midden daarin richtte hij het woord tot het publiek. Eén zin. En hij ging weer verder. Ploeterend. Schatgravend.

Waarvoor verontschuldigde Rollins zich? Dat niet elke noot zijn sax even rond verliet? Niet elk loopje nagelvast doortimmerd was? Of voor zijn riet, dat af en toe piepte? Drie heeft hij er gebruikt, donderdag in de Groningse Oosterpoort. De eerste was een piepertje, de tweede iets te zwaar waardoor hij sommige noten miste, de laatste klonk smooth en warm zoals we de 78-jarige tenorheld zelden hoorden.

De immer zelfkritische Sonny Rollins hoefde zich echt niet te verontschuldigen. Is het vaak afwachten welke externe of interne omstandigheid een smetje zullen werpen op Rollins’ concert – slecht geluid, sloom bandlid, een toch wat stramme frontman – nu was alles goed. Vanaf de eerste noot klonk Rollins krachtig. En de toch al gretige saxofonist had een onstuitbare speelhonger. Al in het tweede nummer, zijn hit St. Thomas, speelde hij aan een stuk het thema en een lange solo, zonder een moment op een van zijn bandleden terug te vallen.

De begeleiders van Rollins zijn al jaren mikpunt van kritiek. Kabbelende slomerds zijn het, waar niets van uit gaat. De muziek zou zoveel spannender kunnen zijn met pittiger begeleiding. Aan de andere kant: dankzij de egoloze musici kan Rollins volkomen op zijn eigen houtje los gaan. Twee dingen maakten de situatie deze keer goed te harden: Rollins speelde veel dus we hoefden ons niet steeds door saaie solo’s heen te worstelen en hij had een drummer meegenomen met peper in het lijf: Kobie Watkins. Heerlijk: Rollins’ zeldzame concert – hij komt eens in de paar jaar en soms heel lang niet – vond eindelijk eens niet plaats in het voor jazz totaal ongeschikte Amsterdamse Concertgebouw.

Doet Rollins eigenlijk nog iets verrassends, of is een concert van de overlever een nostalgische reis? Natuurlijk had hij zijn vaste licks en hij speelde voornamelijk bekend repertoire, maar de saxofonist nam gigantische risico’s door steeds maar te zoeken. Dat maakte zijn spel bloedspannend. Nieuw de laatste jaren: Noord-Afrikaans aandoende fliebers die de wereld op zijn kop lijken te zetten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden