Overdreven emoties vellen Abba-zangeres

Stel: als kunstenaar ben je je tijd vooruit en je manager adviseert je jezelf te laten invriezen om dertig jaar later je kunnen aan de goegemeente te tonen....

Frieda Lyngstad, de donkere zangeres van Abba, zag haar carrière als een pudding in elkaar zakken na het uiteenvallen van de groep. In de voorstelling Born to live, wordt ze dertig jaar daarna uit een bevroren schijndood wakker. Kaalgeschoren, mager en wankel ter been. Uit alle macht probeert ze haar carrière weer op te pakken.

De tekst is grotendeels fictie, al sporen de feiten die ze over haar leven vertelt, grotendeels met de werkelijkheid. De echte Frida kwam ter wereld als een product van het Lebensborn-project, een uitvinding van de nazi’s om raszuivere ariërs te kweken. Als dochter van een Noorse moeder een Duitse nazi-officier zou ze tijdens de oorlog in een sjiek tehuis terecht zijn gekomen. Maar de oorlog was net afgelopen en ze werd weggestopt in een inrichting.

Op haar 13de werd ze ontdekt door een talent-scout die haar meenam van de ene concertzaal naar de andere. Met een ongelofelijke levensdrift moet ze alles uit zichzelf hebben geput om overeind te blijven. Een pure overlever. En dat is wat de actrice, Annette Hildebrand, die het idee voor de voorstelling aandroeg, ook laat zien.

Met haar gespierde, magere lijf, probeert ze haar aftakeling onder de knie te krijgen. Levend op pillen sleept ze zich voort, ineens uitgelaten aan de telefoon met een bewonderaar, inzakkend bij de gedachte dat ze moet optreden en intussen allerlei teksten debiterend. Ze zucht, huilt, krijst en vertrouwt ons haar levenswijsheden toe.

Het publiek strekt zich uit op zitzakken met zicht op monitoren waarop de actrice regelmatig in close-up verschijnt. Naast het podium zit muzikant Robert van der Tol die de liedjes componeerde die geen enkele gelijkenis vertonen met de oorspronkelijke Abba-songs. Bewust was het de opzet een totaal ander pad te bewandelen dan de musical Mamma Mia deed.

De tekst is niet onaardig, maar voor zo’n solo moet een actrice veel in huis hebben en Hildebrand redt dat nog niet. Regelmatig schiet ze als Frida in haar emoties over the top en uiteindelijk wordt de teloorgang van een ster ook een beetje het mankement van de voorstelling zelf.

Echte ontroering laat nog op zich wachten, al blijft de vitaliteit waarmee actrice en zangeres zich overeind houden, bewonderenswaardig.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden