Overdonderende audiovisuele pracht tijdens Sonic Acts van Murcof

Het Amsterdamse multidisciplinaire kunst- en wetenschapsfestival Sonic Acts draait dit jaar rond het thema 'geologische verbeelding'. De voorstelling Albedo is een hypnotiserende ervaring, waaruit het lastig ontwaken is.

De Mexicaanse geluidskunstenaar Fernando Corona alias Murcof.

De muziek van de Mexicaanse geluidskunstenaar Fernando Corona alias Murcof is niet te categoriseren en ongrijpbaar - zoals de betere kunstmuziek natuurlijk ook moet zijn. Zijn etherische klanken scheren langs de dance, techno, ambient en drone-muziek, maar raken net zo makkelijk aan hedendaags klassiek en zelfs aan de jazz, zoals hij pas liet horen op de plaat Being Human Being met trompettist Erik Truffaz: een album dat herinneringen oproept aan het beste werk van Brian Eno met de meditatieve blazer Jon Hassel.

Op het Amsterdamse multidisciplinaire kunst- en wetenschapsfestival Sonic Acts, dat dit jaar draait rond het thema van de 'geologische verbeelding', bouwt Murcof vrijdagnacht aan een monumentale geluidssculptuur genaamd Albedo, in samenwerking met de Britse cinematografische kunstenaar Rod Maclachlan. De grote zaal van het Muziekgebouw aan 't IJ verandert in een omniversum waarin de onmetelijkheid van het heelal wordt teruggebracht tot microscopische geologie, in beeld en geluid.

De elektronische compositie van Murcof begint klein en harmonieus, en werkt een beetje als de muziek van de klassieke minimale componist Arvo Pärt; trage, lange lijnen, met veel gevoel voor de eigen nietigheid en iets veel groters en sacraals, ver buiten het menselijk bereik. Statige muziek, waarin je je als toeschouwer nauwelijks durft te bewegen. En in die steeds voornamer vorm vattende geluidskerk van Murcof duikt hier en daar een kleine melodie op en soms zelfs een aards ritme dat de onbeschrijflijk mooie beelden op een enorm projectiescherm begeleidt.

Projectie

Vanuit filmmachines op de balkonrij worden loom rond de eigen as cirkelende geologische deeltjes geprojecteerd in messcherpe monochromie: steentjes die sissend en spugend rondtollen in een zwarte oervloeistof, als doelloos dolende hemellichamen in het universum.

Het publiek wordt langzaamaan omsloten door deze verstilde, maar in effectiviteit toch overdonderende audiovisuele pracht, ook omdat Murcof en Maclachlan de hele concertzaal inzetten voor hun vertoning. De elektronisch voortgebrachte geluiden van Murcof, die soms lijken aangezet door een bescheiden strijkers- of blazerssectie, komen van alle kanten en ook het beeld van Marclachlan kaatst tegen alle muren. Vanonder het projectiescherm flakkeren stroboscopische lichtbundels het publiek in, dat daardoor het gevoel krijgt onderdeel te worden van het bouwwerk: een hypnotiserende ervaring.

Zo wordt Albedo een aangrijpende en ambachtelijk technische voorstelling, die over de volle lengte de aandacht opeist. En dat is weleens anders in een genre waarbij de livepraktijk wordt gedomineerd door naar laptops starende heren op een podium.

Albedo. Door: Murcof en Rod Maclachlan, op festival Sonic Acts. Gezien: 27/2, Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden