Filmrecensie Out Stealing Horses

Out Stealing Horses toont hoe je soms niet de hoofdrolspeler in je eigen leven kunt zijn ★★★★☆

Out Stealing Horses (2019), Jon Ranes als de 15-jarige Trond.

We bepalen zelf wat ons pijn doet, leert de 15-jarige Trond van zijn vader, die met blote handen bossen brandnetels uit de grond trekt. Het is de zomer van 1948. Trond heeft zijn moeder en zus thuis achtergelaten en brengt zijn vakantie door in het houten huisje dat zijn vader in het oosten van Noorwegen heeft gekocht. Er moet veel gebeuren: onkruid moet worden gewied, bomen gekapt. Voor Trond, die zijn vader mateloos bewondert, is het een heerlijke tijd, tot een reeks gebeurtenissen alles in een ander licht zet.

Jaren later, Trond is achter in de 60, komt hij voor het eerst terug in hetzelfde gebied. Zijn vrouw is overleden bij een auto-ongeluk, zijn carrière is in het slop geraakt en Trond heeft besloten zich af te zonderen in de bossen. In een soortgelijk huisje als dat van zijn vader vindt hij rust, maar het verleden staat al snel op de stoep. Lars, zijn nieuwe buurman, was een van de hoofdrolspelers in die dramatische zomer van 1948.

Out Stealing Horses, de verfilming van een internationaal succesvolle roman van Per Petterson (in het Nederlands vertaald als Paarden stelen), springt voortdurend heen en weer in de tijd. Trond vestigt zich in november 1999 in zijn afgelegen huis. De jaarwisseling hoopt hij in zijn eentje door te brengen, door zich te bezatten en ‘zo diep als mogelijk te slapen zonder dood te zijn’. 

De ontmoeting met Lars stuurt hem een andere kant op: niet die van de vergetelheid, maar richting kraakheldere herinneringen, de een nog aangrijpender dan de ander.

Terwijl de oude Trond (Stellan Skarsgård) sneeuw ruimt, is in flashbacks te zien hoe hij als 15-jarige (de talentvolle nieuwkomer Jon Ranes) in de rivier zwemt en met een buurjongen wilde paarden vangt. Steeds verder wordt het verleden afgepeld, als een verhaal in een verhaal in een verhaal.

Die structuur verraadt de literaire bron. Zoals zoveel boekverfilmingen leunt Out Stealing Horses zwaar op flashbacks en voice-overs, maar ondanks de op papier saaie aanpak weet de Noorse regisseur en scenarioschrijver Hans Petter Moland er levendige, ontroerende cinema van te maken. Dat ligt deels aan het indrukwekkende camera- en geluidswerk, deels aan de glansrol van de Noorse natuur met zijn stortregens en sneeuwstormen en deels aan de uitstekende acteerprestaties. 

Het zit hem ook in iets dat zich minder makkelijk laat aanwijzen, misschien is het Molands gevoeligheid voor de thema’s die Petterson aansnijdt in zijn roman. De regisseur, vooral bekend van genrefilms als In Order of Disappearance (2014) en De noodkreet in de fles (2016), bewaart nu eens geen ironische afstand, maar toont vol overtuiging hoe grote levensgebeurtenissen je onverhoeds kunnen overkomen. Niet elke afslag wordt bewust genomen, niemand is voortdurend de hoofdrolspeler in zijn eigen verhaal. Behoedzaam en zonder een moment sentimenteel te worden, stelt Out Stealing Horses indringende vragen over maakbaarheid, pijn en schuld.

Out Stealing Horses

Drama

★★★★☆

Regie Hans Petter Moland.

Met Stellan Skarsgård, Jon Ranes, Tobias Santelmann, Pål Sverre Hagen, Danica Curic.

123 min., in 26 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden