Oude mensen maken er echt werk van

Tv-recensie

Beeld -

De televisie is een lachspiegel. We zien onszelf hoe we misschien ooit worden, hoe we zouden willen zijn, hoe we waren geweest als zus of zo of hoe we, in de krochten van ons binnenste, eigenlijk zijn.

'Ouder worden we allemaal', is dan ook het uitgangspunt van Omroep Max' Krasse Knarren, dat gisteravond z'n derde seizoen in strompelde. De conclusie na aflevering 1: we worden allemaal ouder, maar oude mensen maken er echt werk van. De beste definitie van ouderdom kwam van acteur Eric Schneider: 'Alles heeft iets ongemakkelijks.'

In een huis in het Limburgse Thorn kwamen vijf ooit beroemde Nederlanders een weekje samen. Het doel van dat samenzijn was duister, al omschrijft Max het als volgt: 'Dingen doen die ze eigenlijk al lang achter zich hadden gelaten.' Dit in het kader van het anti-verouderingsproces waar ze bij de tv toch al zo druk mee zijn.

Voor de gelegenheid was het huis ingericht in seventies-stijl. Om de oudjes in elk geval in de geest terug te laten keren naar hun gloriejaren.

Dat pakte natuurlijk anders uit: de foto's en de verhalen, ze waren vooral een herinnering aan tijden die onherroepelijk voorbij waren. De eens opwindende danseres Kitty Knappert bewoog niet vlot meer en zangeres Trea Dobbs, die wel nog rondstapte als een kievit, kon niet meer zingen. Andere gasten waren acteur Eric, de 92-jarige voormalig Cocktail Trio-pianist Ad en Hans, Rad van Fortuin-keizer en met z'n 66 jaar de bejaardenbenjamin.

Voorafgaand werd de grijze roedel fysiek en psychisch onderzocht, waarschijnlijk bij wijze van aanmoediging aan alle ouden van dagen in den lande om zichzelf op gezette tijden medisch te laten doorlichten. Ad, die wiebelde als de Erasmusbrug in slechtere tijden, weigerde categorisch zich een rollator te laten aanmeten, Trea wist wel wie de premier was ('Die met die lach'), maar een naam wilde haar niet te binnen schieten en Kitty had geen flauw idee welke maand het eigenlijk was. Maar dat lag anders: het kon haar niks schelen.

Hans van der Togt arriveerde als eerste. Hij had zijn hond Hero bij zich, die de tuin onmiddellijk inwijdde door zich uitgebreid te ontlasten op het gazon.

Hans: 'Hero je gaat hier toch niet zitten schijten?! Nou, gelukkig is het een hard drolletje.'

Bij de fotogalerij - portretten van de gasten in hun hoogtijdagen - werd Hans door twijfel bevangen: 'Och, Willeke. Willeke toch? Of niet? Trea? Willeke? Ik denk Trea Dobbs.'

Later, na de met 'Wij kennen elkaar nog niet's en 'Je weet toch nog wel wie ik ben's gestoffeerde kennismaking, werden de aandachtspunten doorgenomen (Trea: 'We zitten hier niet voor onze zweetvoeten'): de een wilde meer bewegen, een ander meer vrede krijgen met het ouder worden en Kitty Knappert wilde haar geheugen verbeteren. Ze had daar een nogal onorthodoxe manier voor gevonden, namelijk door flink door te drinken.

'Ik hoef geen koffie hoor, doe mij nog maar een glaasje wijn.'

De tweede ochtend kwam er een consulente op bezoek. Zij wilde het over drank hebben.

Kitty: 'Lekker.'

De alcoholconsumptie moest beperkt worden tot een glas per dag.

Kitty: 'Dat gaat dus niet lukken.'

De toon van Krasse Knarren heeft iets onmiskenbaar opgewekts en dat is verdraaid knap: het onderwerp - de onafwendbare aftakeling, de vergeefse strijd tegen de sterfelijkheid - was dat allerminst. De televisie is een lachspiegel, en Krasse Knarren toont hoe je je eigen vergankelijkheid met frisse tegenzin tegemoet kunt treden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.