Boekrecensie Marja Vuijsje

Oude Dozen is een heerlijk boek dat helder een beeld geeft van de feministische geschiedenis (vier sterren)

Iedere vrouw die ooit voor het feminisme heeft gekozen, kan wel een gebeurtenis noemen die haar in die richting duwde. Bij schrijfster Marja Vuijsje was het de strijkplank die ze voor haar 20ste verjaardag cadeau kreeg van haar eerste man. Terwijl, zo schrijft ze in Oude dozen – Een min of meer feministische leesgeschiedenis, strijken nou juist ‘het enige vrouwenwerkje was, waaraan ik een hekel had’.

Beeld rv

Marja Vuijsje: Oude dozen – Een min of meer feministische leesgeschiedenis

Atlas Contact; 256 pagina’s; €21,99.

Vuijsje werd een enthousiast deelneemster aan de tweede feministische golf uit de jaren zestig, zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Het leverde haar nieuwe vriendinnen op en bracht haar in een zogeheten fem-soc (feministisch-socialistische) praatgroep waar gezamenlijk feministische boeken werden gelezen en werd doorgepraat over het verband met eigen zieleroerselen.

In Oude dozen blikt Vuijsje terug op die periode waarin onder het motto ‘het persoonlijke is politiek’ de ene na de andere actie van start ging voor zaken als crèches, arbeidstijdverkorting, sekseneutraal onderwijs, vrije abortus en gratis anticonceptie, of blijf-van-mijn-lijfhuizen. Voor wie die tijd niet zelf heeft beleefd, is Oude dozen een heerlijk en onmisbaar boek, omdat het helder en op lichte toon een beeld geeft van wat de feministen van destijds bezielde.

Vuijsje heeft een originele invalshoek gekozen om haar eigen feministische jaren in een breder kader te plaatsen. De vrouwelijke babyboomers lopen nu tegen hun pensioen aan en zijn begonnen opruiming te houden onder hun oude boeken. Steeds vaker trof Vuijsje in langs de openbare weg gezette dozen feministische klassiekers aan, zoals De tweede sekse van Simone de Beauvoir, De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt of Het kleine verschil en de grote gevolgen van Alice Schwarzer. Van de boeken die haar inspireerden, schetst ze kort de betekenis, maar vooral gaat ze in op de context waarin de geëngageerde werken werden gelezen, dat optimistische tijdperk waarin ‘we (werden) voorbereid op een toekomst waarin ook voor meisjes alles alleen maar beter kon worden’. Dat ideaal is de schrijfster nog altijd toegedaan, wat niet wegneemt dat ze ook kritisch is. Zo staat ze vol spot stil bij het vaak fanatiek gekoesterde eigen gelijk waardoor groepen die eigenlijk hetzelfde doel hadden elkaar in de haren vlogen.

Extra kleur krijgt Oude dozen door de mooie sfeerbeschrijvingen van de Amsterdamse arbeidersbuurt waar Vuijsje opgroeide of van haar stamkroeg café Bohemia, ontmoetingsplek van ‘buuurtbewoners, krakers, vage kunstenaars, echte jazzliefhebbers en links volk van diverse pluimage’.

Boekenchef Wilma de Rek: ‘Een roman is goed als je erin wilt blijven wonen’

Hoe schrijf je een recensie van een boek? En wat is nou eigenlijk een goed boek? Wilma de Rek, chef van de boekenredactie van de Volkskrant: ‘Je kunt niet zeggen dat een boek goed of slecht is.’Lees hier het interview.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.