Opstoppingen en uitwisselingen op Dynamo Open Air

De vraag hoe het na Geri's vertrek verder moet met de Spice Girls ging afgelopen weekeinde aan het Dynamo Open Air-festival voorbij....

Van onze verslaggever

Eric Arends

EINDHOVEN

Zou bijvoorbeeld Max Cavalera zijn status als koning van de trashmetal wel kunnen handhaven met zijn nieuwe band Soulfly? Hoe gaat Life of Agony voortaan klinken zonder de afgehaakte zanger Keith Caputo? En verder: hoeveel hamburgers, bier, weed en slaaptekort verdraagt het menselijk lichaam eigenlijk? En is na zo'n experiment de juiste tent op de camping nog terug te vinden?

Sommigen hebben op die laatste vragen al vroeg op de zaterdag een keurig antwoord paraat. Ze kunnen het alleen niet meer zo goed uitspreken. Wel mimen: onderuitgezakt tegen een boom bij de camping, neergekwakt op het geasfalteerde straatje tussen camping en hoofdpodium, of voor het hoofdpodium gedrapeerd rondom een kartonnen biertray.

Tot zover niets nieuws dus op het festival dat verder toch wezenlijk verschilde van voorgaande jaren. Dynamo 1998 was een nood-editie die niet de gebruikelijke tachtigduizend maar 'slechts' dertigduizend bezoekers kon bergen. Door woningbouw op het terrein van vliegveld Welschap kon het festival dit jaar niet meer op zijn vertrouwde plek terugkeren en daarom werd een alternatief gevonden op de kleinere kunstijsbaan en de aanpalende velden van enkele voetbalclubs.

Dat had zijn nadelen. De toegang tot de twee belangrijkste podia liep via de ijshal. Daar moest de meute zich door tien tourniquetjes persen, waarbij iedereen bij elk bezoek opnieuw werd gefouilleerd op het bezit van wapens en blikjes. Dat leidde tot grote opstoppingen.

Wellicht dat velen daarom genoegen namen met de optredens in de tent bij de camping. Zaterdagavond kon je daar bij onder meer bij Bewitched, Immortal en Emperor je hart ophalen aan gemene, duistere blackmetal. Bij de beschilderde gezichten van de muzikanten denk je al gauw: Kiss revisited. Totdat de heren (ja, allemaal heren) beginnen te spelen. Kiss is dan disco.

Het Noorse Immortal speelt niet maar bombardeert, met zware drums, zware bas, zware gitaren en zware zang van een zanger die een broertje van Satan zou kunnen zijn.

Immortal en consorten propageren een aangenaam verblijf in de hel en zo. Velen zien dat wel zitten, gelet op het overschot aan T-shirts met statements als God is dead - we killed him, Jesus is a cunt en Praise the whore.

Opmerkelijk genoeg waren die teksten ook te lezen bij het optreden van Soulfly. Voorman Max Cavalera heeft de debuut-cd van zijn nieuwe band immers zonder ironie opgedragen aan God. Cavalera blijft ondanks zijn donker, ronkende stemgeluid gewoon een mens. Voor zijn eerste muzikale optreden na het vertrek uit Sepultura had hij onder anderen ex-Machine Head-gitarist Logan Mader uitgenodigd. Mader keert niet terug bij Machine Head, zei hij zaterdag. Dat komt Soulfly goed uit, want de band klonk hoopgevend. Steeds meer integreert Cavalera trashmetal met muziekstijlen als hiphop, reggae en inheemse Zuid-Amerikaanse muziek. Met opvallend veel succes, bleek zaterdag.

Er werd sowieso veel uitgewisseld. Niet alleen muziekstijlen, ook musici. Zo zong Deftones-zanger Chino Moreno een moppie mee bij Soulfly en deed Cavalera hetzelfde bij Deftones, stond Stuck Mojo bij Soulfly op het podium en vergezelde Roger Miret van het New-Yorkse Agnostic Front op het Skatefest-podium zijn maatjes van 25 ta Life.

Om minder gezellige reden trad ook Life of Agony niet aan in de oorspronkelijke bezetting. Juist toen de groep met haar vrij melodieuze metal eind vorig jaar op het punt van doorbreken stond, raakte zanger Keith Caputo overspannen en hield ermee op. Whitfield Crane (ex-Ugly Kid Joe) heeft zijn plaats overtuigend ingenomen. Crane wist de zanglijnen van zijn voorganger zondag goed te volgen, en belangrijker: hij toonde zich bereid te knokken om de gunst van het publiek door halverwege het optreden in de twaalf meter hoge stellage van het hoofdpodium te klimmen en de massa vanaf daar te vragen om een motthafuckin' roar. Die kwam er luid en duidelijk.

Toch kwam de opmerkelijkste show afgelopen weekeinde van het Duitstalige Rammstein. Waar 74 bands een ode aan de chaos brachten, schepte Rammstein met strakke computerbeats en meehakkende gitaren een Ordnung om bang van te worden. Daarbij hadden de zes bandleden een choreografie ingestudeerd waarbij Leni Riefenstahl de vingers zou aflikken, nou ja, afgezien dan van de scène tijdens het lied Bück dich, waarin de toetseniste haar achterste omhoog steekt naar de zanger, die daarop een als penis vermomde tuinslang uit zijn broek haalt en het vocht rijkelijk over zijn bandlid en het publiek laat stromen. Dan waren die Satanshows leuker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden