Recensie Interpol

Oprecht, getergd en vurig: Interpol speelt weer alsof er echt iets op het spel staat (vier sterren)

Pop cd recensie 2 Beeld RV

Het leek erop dat het New Yorkse Interpol het vertrek van bassist Carlos Dengler niet te boven zou komen. El Pintor (2014) het vijfde Interpol-album en het eerste zonder Dengler, was beslist niet slecht, maar het deed je wel afvragen hoe het nu verder moest. 

De urgentie van de eerste Interpol-platen ontbrak. Nooit was het de band gelukt weer net zo hard binnen te komen als met hun eerste twee albums Turn On The Bright Lights (2002) en Antics (2004).

Maar met een nieuwe producer (Dave Fridmann van onder meer Mercury Rev en de Flaming Lips) lukt het ineens wel. Er is aan het geluid nauwelijks iets veranderd. IJzige gitaren, donkere zang en in mineurakkoorden gedrenkte liedjes domineren. Maar Paul Banks zingt eindelijk weer alsof er echt iets op het spel staat. Oprecht getergd, in liedjes die sterker en vuriger lijken dan op de laatste Interpol-platen. En dan blijkt Interpol met een formule die sleets leek geworden toch weer te kunnen vlammen.

Interpol: Marauder. Matador/Beggars.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.