Review

Opening Holland Festival is leuk maar ook vrijblijvend

In de bewerking van regisseursduo Semper en Ojasoo gaat Die Stunde over Europa. Mooi fysiek spel, maar ook vrijblijvend. Als toeschouwer word je op een knappe manier vermaakt, maar nooit geschokt of geroerd.

Die Stunde da wir nichts voneinander wussten. Beeld Armin Smailovic
Die Stunde da wir nichts voneinander wussten.Beeld Armin Smailovic

Een niet nader benoemd plein als een plek waar mensen elkaar niet ontmoeten. Zo beschreef de Oostenrijkse avant-garde-auteur Peter Handke in 1992 de ruimte waar zijn stuk Die Stunde da wir nichts voneinander wussten zich zou afspelen. Zonder tekst, want ja, die mensen ontmoetten elkaar immers niet. Nu, 25 jaar later, opende het werk dit weekeinde het Holland Festival, in regie van het Estse duo Ene-Liis Semper en Tiit Ojasoo. In hun bewerking bij het Hamburgse Thalia Theater is het stuk het verhaal van Europa geworden.

Ene-Liis Semper en Tiit Ojasoo runnen samen Teater NO99 in Tallin, een gerenommeerd huis met tien acteurs dat zich richt op grootschalige politieke projecten. Ze trokken aandacht met hun performance over een (fictieve) politieke partij met bedenkelijke uitgangspunten, die bedenkelijk veel steun kreeg - mensen die niet in de gaten hadden dat het hier theater betrof. Daarvan maakten ze de film As en Geld, ook te zien op het HF, dat in dit (half-)jaar van het Nederlands EU-voorzitterschap, focust op Europese vraagstukken.

Handke gaf meteen toestemming toen het duo hem vroeg zijn Stunde naar de huidige tijd te mogen transponeren. Vervolgens pakten ze het groot aan bij het Thalia. Met meer dan vijfhonderd kostuums en gemiddeld dertig verkledingen per acteur, trekt er in een tijdspanne van ruim twee uur een veelkleurig beeld van een behoorlijk hectische samenleving voorbij.

Die Stunde da wir nichts voneinander wussten Opening Holland Festival, naar Peter Handke door Thalia Theater Hamburg. Regie: Ene-Liis Semper en Tiit Ojasoo. Muziek: Lars Wittershagen. Stadsschouwburg Amsterdam, 4/6. Hier t/m 6/6.

Zilvergrijze wand

Het decor is even eenvoudig als fraai: een grote, zilvergrijze wand waarlangs zich aanvankelijk zilvergrijs geklede mensen spoeden, aktetas in de ene en coffee-to-go in de andere hand. Een koor, verspreid over de theaterzaal, zingt de regie-aanwijzingen rond. Langzaam maar zeker verandert het beeld, de wand wijkt naar achteren, de kleuren worden feller. Sommige personages keren met een zekere regelmaat terug, anderen zie je nooit meer.

Bedelaars, toeristen, entertainers, nonnen, piloten, fietstaxi's met moslima's, kettingrokende, verzenuwde artsen, oude, jonge, dikke, dunne, dronken, godsdienstige en invalide mensen, ze spoeden zich van hot naar her en weten niets van elkaar. Pijn, frustratie, meligheid, onmacht, eenzaamheid en wat niet al komt langs. Het is mooi fysiek spel, zorgvuldig gechoreografeerd, hetgeen af en toe bijzondere uitsnedes oplevert. Met alle sores die je ziet, laat het bovendien toch geen puur pessimistische indruk achter.

Toch bekruipt je gaandeweg ook een zekere onvrede. Als toeschouwer word je op een knappe manier vermaakt, maar nooit geschokt of geroerd. Alsof je op een terras 'mensen zit te kijken'. Leuk wel, maar vrijblijvend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden