OPEN KIJK OP VOLWASSENWORDING

Mickael is zeventien. Hij is een gewone jongen: makkelijk in de omgang, met een gelijkmatig karakter en weinig aanleg tot melancholie....

Pauline Kleijer

'De laatste tijd is er veel veranderd', vertelt hij aan het begin vanDouches froides. 'Ik ben niet meer dezelfde als drie maanden geleden.'

In drie maanden tijd kan veel gebeuren. Van een zorgeloze jongenverandert Mickael in een tobber. Het is een bijproduct van de adolescentie;tegenslagen horen bij het leven, dat weet Mickael al sinds hij oud genoegwas om zich te realiseren dat zijn ouders geen geluksvogels zijn. Moederis schoonmaakster, vader is taxichauffeur. Ze houden van elkaar, maar makenook veel ruzie, voornamelijk over drank en geld. De driekamerflat isregelmatig te klein voor al het gekissebis.

De veranderingen die Mickael ondergaat, zijn niet wereldschokkend. Vanbegin af aan is duidelijk dat hij zich niet snel uit het lood zal latenslaan; Douches froides stevent niet af op een onthutsende finale. Hetevenwichtige speelfilmdebuut van de jonge Fransman Antony Cordier - hijmaakte eerder een korte film en drie korte documentaires - kent weinigdrama en sensatie, maar schetst een integer portret van een jongen op derand van volwassenheid.

Het is verfrissend een film te zien waarin pubers niet rondlopen metzelfmoordplannen of volkomen irrationeel gedrag vertonen. Mickael, zijnvriendin Vanessa en hun vriend Clément nemen het leven grotendeels zoalshet komt. Dat Clément in een villa met zwembad woont en Mickael nooit eencent op zak heeft, staat hun vriendschap niet in de weg. Nadat eenoefenpartijtje judo is uitgelopen op een zweterig potje trioseks - waarbijVanessa het initiatief nam - staan de jongens even later weer samen onderde douche, hun lichte gêne wegwassend met de vertrouwde rituelen vanteamsporters.

Te laat ontdekt Mickael zijn jaloerse kant. Hij wil zijn vriendin nietnog eens delen met zijn beste vriend, maar kan Vanessa niet goed uitleggenwaar het spaak loopt. Een breuk is het gevolg, net op een moment datMickael wel wat steun kan gebruiken. Hij moet 9 kilo afvallen om voor zijnjudoteam uit te komen in een lagere gewichtsklasse, de schoolexamens staanvoor de deur en thuis wachten enkel koude douches: in een aanval vanbesparingswoede heeft zijn moeder gas en elektriciteit afgesloten.Bovendien is zijn drankzuchtige vader zijn baan kwijtgeraakt en wordt ermeer geruzied dan ooit.

Cordier heeft veel sympathie voor de werkende klasse, die er in deFranse cinema doorgaans bekaaid vanaf komt. Maar Douches froides is geensociaal pamflet, zoals de film ook geen definitieve uitspraken doet overcompetitiedrang, seksualiteit en vriendschap. Opgroeien is geen kwestie vansimpelweg de goede kant kiezen.

Ondanks de ingehouden toon heeft Douches froides veel te bieden. Eenopen en originele kijk op de valkuilen van volwassenwording, fraaiesportscènes, overtuigende karaktertekeningen en knap acteerwerk. Een echtevondst is Johan Libéreau, uit 250 auditerende jongens geselecteerd voorde rol van Mickael, die zonder acteerervaring een indrukwekkende prestatielevert.

Pauline Kleijer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden