Review

Op Transition Jazz spelen kleine acts grote zalen plat

Op Transition in Utrecht gebeurde wat we kennen van North Sea Jazz: gewoonlijk kleine acts speelden de grote zalen plat. Dit nieuwe jazzfestival hoefde het niet te hebben van grote namen van weleer. Verheugend.

Beeld Evelyne Jacq

GoGo Penguin was net lekker op stoom gekomen, toen Chris Illingworth, de pianist van het trio, abrupt het podium verliet. 'Chris is onwel geworden', legde bassist Nick Blacka een beetje verbaasd uit. 'Wellicht komen we zo nog terug.'

Helaas niet, het optreden van het jazztrio uit Manchester bleef beperkt tot een half uur. Jammer, maar er was zaterdag om half zes 's middags nog zo veel te zien en te horen in het Utrechtse TivoliVredenburg, dat het publiek zonder morren de zaal verliet. Dan maar wat eerder in de rij staan voor een van de vele eettentjes of, wie weet, nog een stukje meepikken van het optreden van Gideon van Gelder elders in het gebouw. Een half uurtje later zou in de Grote Zaal al weer een andere grote, nieuwe naam in de hedendaagse jazz zich aandienen: drummer Mark Guiliana met zijn akoestische kwartet. Ook bij hem was het vol en het publiek gretig.

Eerder die middag was het eigenlijk al duidelijk, toen saxofonist Yuri Honing als het podium van de Grote Zaal betrad: het eerste Transition Jazz Festival was een groot succes. Met vierduizend kaartjes was het eendaagse evenement zaterdag uitverkocht, wat bijzonder is voor een festival dat zich volledig richt op artiesten uit, zoals de organisatie het zelf noemt, de 'jazz & beyond'-sector.

Transition Jazz Festival. 26/3, TivoliVredenburg, Utrecht.

Volle grote zaal

In Utrecht gebeurde wat bij de grote broer van Transition, het North Sea Jazz Festival, al jaren aan de gang is: artiesten die normaliter met moeite een paar honderd stoelen bij een jazzpodium vullen, speelden nu voor een volle Grote Zaal of in de Ronda, waar tweeduizend man in kunnen. Natuurlijk stonden er een paar grotere namen op het affiche, zoals bassist Avishai Cohen en trompettist Ibrahim Maalouf, maar minstens zo goed waren de optredens van Sons of Kemet, die hun jazz hebben verrijkt met Ethiopische en andere Afrikaanse muziek.

Ook de Zwitserse pianist Nik Bärtsch maakte indruk. Met zijn kwartet bracht hij tegen middernacht de Hertz-zaal in trance. Zijn spel is beïnvloed door de minimal music van Philip Glass. Bij Bärtsch verschuiven langzaam de pianomotiefjes, ondersteund door twee percussionisten en een basklarinet voor de bastonen: het klonk nog bedwelmender dan op de plaat.

Akoestische jazz domineerde op de zes podia van TivoliVredenburg. Prachtig waren de vurige improvisaties van het pianotrio De Beren Gieren; soms moeilijk te volgen, maar voortdurend spannend en opzwepend en geschikt voor een publiek dat zich graag liet verrassen. De enige veteraan op Transition, saxofonist Peter Brötzmann, had het daarentegen moeilijk in een goeddeels lege zaal. Zijn grommende solo's deden gedateerd aan. 'Dat kennen we nu wel', mopperde iemand al na een kwartiertje. Dit nieuwe jazzfestival hoefde het dus niet te hebben van de namen van weleer. En dat was misschien wel het meest verheugend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden