ALBUMRECENSIElove letter

Op Love Letter is tenorsaxofonist Jimmy Heath nog een laatste keer in blakende vorm te horen ★★★★☆

92 jaar oud tekende tenorsaxofonist Jimmy Heath vorig jaar nog een contract voor drie platen. Helaas, in januari van dit jaar, een paar maanden na de opnamen van het eerste van drie beoogde balladalbums, overleed de Amerikaanse jazzgigant. Maar het nu verschenen Love Letter laat hem nog een laatste keer in blakende vorm horen. 

Het is bepaald geen gemakzuchtig in elkaar gezet album met jazzballads geworden. Heath speelt een paar van zijn eigen stukken, twee Billie Holiday-liedjes en Kenny Dorhams La MeshaDaarin krijgt hij gezelschap van trompettist Wynton Marsalis, die Heath met uitdagende solo’s uit de tent lokt.

Ook de vocalisten Cécile McLorin Salvant en Gregory Porter leveren knappe bijdragen. Ze zorgen ervoor dat er wat afwisseling in klankkleur komt. Want hoewel fraai donker van kleur en mooi diep, is het spel van Heath ook wat eentonig. Even wat hulp van andere jazzkanjers en een eigenwijze repertoirekeuze voorkomen iedere gezapigheid. 

Love Letter is zo’n jazzalbum waarop niets nieuws gebeurt, maar waar je toch steeds naar terugkeert als je even wat moois en vertrouwds wilt horen.

Jimmy Heath

Love Letter

Jazz

★★★★☆

Verve/Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden