Op het station zagen we de Belf met één been in het gips

Begin jaren zeventig, onze eerste wintersportvakantie in St. Johann, Tirol. We nemen skiles en denken met een paar dagen naar beneden te suizen. Dat valt tegen. Na drie dagen mogen we een minibergje af, nadat we ons er talloze keren meter voor meter tegenop hebben gesleept.

Beeld x

Een skilift? Nog veel te gevaarlijk, zegt de leraar, wijzend op onze ouderwetse ski's. Geen klikmechanisme, maar van die misbaksels die van voren met een ijzeren veer moeten worden dichtgesnoerd en muurvast aan je voeten blijven als je valt. Linke soep, merken we al snel.

Jaloers kijken we naar een groep Belgen die wel hogerop gaat. Eén van hen heeft geen les gehad, constateren we. De doldrieste zuiderbuur glijdt onbesuisd en hulpeloos over de piste. Regelmatig stort hij met een of meer belangstellenden die langs de kant van de piste staan, in een innige omklemming ter aarde. Kwade gezichten om zo veel onbenul, maar de Belg blijft het proberen.

Als we ons opmaken voor de terugreis, zien we hem op het station met één been in het gips. De trein arriveert en we helpen hem met zijn plunje de coupé in. Als wij ook onze koffers pakken, klinkt er een schril fluitje. De wagondeuren sluiten, de trein zet zich in beweging en we blijven moederziel alleen achter op het perron.

Dick Bosveld, Rheden

Dit was het laatste beste skiverhaal. We zoeken ietwat genante anekdotes van 200 woorden over huisdieren: didu@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden