Klassiek

Op het Minimal Music Festival ga je naar een ‘space/time experiment’. En inderdaad, het besef van tijd is nul ★★★★☆

In drie uur doorkruis je het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam, met overal geluids-, licht- en performancekunst.

Het Minimal Music Festival in Het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.  Beeld Melle Meivogel
Het Minimal Music Festival in Het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam.Beeld Melle Meivogel

Tijdens het Minimal Music Festival in het Amsterdamse Muziekgebouw aan ’t IJ heb je geen geplaceerd kaartje maar een ‘route’. Je gaat niet naar een concert, maar ondergaat een ‘space/time experiment’. Het is wat gastcurator Theun Mosk, licht- en decorontwerper, voor ogen had: het hele Muziekgebouw en naastgelegen Bimhuis gebruiken als podium voor zijn ‘ruimtetijdpartituur’.

Buiten vorm je een menselijke slang met de groep van dertig man, achter elkaar aan doorkruis je gedurende drie uur het hele gebouw; via de keuken langs de vuilcontainers in de kelder naar de enorme garage voor laden en lossen. Overal waar je komt, vrijdag, zie en hoor je geluids- en lichtinstallaties en performancekunst.

De ene installatie moet je meer ondergaan dan beschouwen, zoals die van Tamar Blom en Gerjan Piksen: White Noise. Je loopt door een keet heen waarin hard geluid klinkt en piepschuimen balletjes rondvliegen, opgejaagd door een windmachine. Een paar seconden later sta je buiten met balletjes in je kraag, verdoofd door de lawaaiige, witte ruis.

Achter elkaar aan loop je naar de grote foyer, waar leden van Asko|Schönberg In a Large Open Space van de Amerikaanse componist James Tenney spelen. De ruimtelijk opgestelde instrumenten produceren een constante drone; de synthesizer op de begane grond, een viool op de trap, een dwarsfluit op het bovenste balkon. De muur van geluid heeft een hypnotiserend en rustgevend effect. Zomaar kuieren doe je niet meer, je schrijdt langzaam en plechtig voort.

De processie leidt naar de Kleine Zaal, waar je plaatsneemt binnen een ovaal van hangende lichtstaven, speakers en bellplates (hangende metalen platen die een klokachtig geluid voortbrengen als je erop slaat) – de installatie Durée van Boris Acket met Slagwerk Den Haag. Om je heen flitst, kraakt en echoot het.

Hoe lang je binnen bent geweest, weet je niet, als je in het schemerdonker aankomt in de Grote Zaal, de contouren van een contrabas zijn zichtbaar in de blauwige gloed. De musici van Asko|Schönberg zitten doodstil. Er klinkt een brom. Iemand fluistert: ‘Zijn we al begonnen?’ Vanuit het diepe gegons strekt zich inderdaad de panoramische klankenwaaier van The Light Within van John Luther Adams uit.

Via de mechanische reproductievleugel, waar indrukwekkend harde muziek van Tenney uit komt, val je in Structure XI (No.27c/II) van Peter Adriaansz. Zijn wiskundige benadering van muziek – verhoudingen spelen een grote rol – uit zich in de opeenstapeling van ritmische en harmonische weefsels. Verschillende klankkleuren – hoorn, accordeon, strijkers – maken muzikale lijnen en lagen zichtbaar.

Het gaat van chaotisch door elkaar rennende noten naar een dikke, statische klank die zich om je heen vouwt. De zintuiglijke ervaring wordt vervolmaakt door de voelbare concentratie van de spelers en dirigent Gregory Charette. Is Mosks missie geslaagd? Van ruimte en tijd was er nul besef, dus: ja. Uit een broekspijp rolt een piepschuimen balletje.

Minimal Music Festival

Klassiek

★★★★☆

Door Asko|Schönberg en Slagwerk Den Haag

2/7, Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden