Op het intrigerende Glass lijkt Sakamoto een laatste verblijfplaats voor zichzelf op te richten

CD (dance/elektronisch) - Alva Noto & Ryuichi Sakamoto

Toch weer een nieuwe plaat van Ryuichi Sakamoto. Bij ieder album van de Japanse componist, zoals vorig jaar nog het fraaie Async, moeten we vrezen dat het een testament is, want Sakamoto is ernstig ziek. Hij bereidt zich voor op wat komen gaat met - gelukkig voor ons - een opmerkelijke reeks albums.

Op het intrigerende Glass lijkt Sakamoto een laatste verblijfplaats voor zichzelf op te richten, opgetrokken uit lucht die een vaste vorm heeft aangenomen. Sakamoto nam de plaat op met de Duitse elektronische componist Alva Noto, met wie hij al eerder werkte aan de soundtrack van de film The Revenant (2015).

Sakamoto en Noto sloten zich op in het Amerikaanse Glass House, een kunstwerk van architect Philip Johnsons (die in het huis overleed in 2005). Daar componeerden zij een bijna drie kwartier durend muziekstuk, dat zich het best laat beluisteren als een sonische weergave van de glazen behuizing. Glass is een puur ambient werk, waarin nauwelijks melodie of ritme te ontwaren valt.

Glass (****), dance/Elektronisch.
Alva Noto & Ryuichi Sakamoto, Noton.

Toch is het stuk boeiend, omdat steeds nieuwe geluidjes het bouwwerk binnensluipen; van tingelende glasscherven tot klankschalen en de resonerende glazen wanden van het Glass House zelf.

Ergens halverwege Glass klinken heel in de verte ook wat dierlijke oceaangeluiden, waardoor de compositie ineens ook doet denken aan de briljante ruimteklankenplaat Apollo (1983) van Brian Eno. Indrukwekkend is de eentonige, donkere brom aan het einde van het stuk, die een inleiding lijkt op iets wat voor Sakamoto een eeuwigheid moet worden.