RecensieMusica Sacra

Op festival Musica Sacra is naast oude muziek ook veel ruimte voor eigentijds spiritueel werk ★★★☆☆

In de Sint-Jan in Maastricht onderscheiden pianisten Severin von Eckard­stein en Liebrecht Vanbecke­voort zich met hun toucher.

Vox Luminis zingt in de crypte van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht, tijdens Musica Sacra.Beeld Rob Oostwegel

‘Vanwege de coronamaatregelen kunnen de artiesten hun cd’s niet in de kerk verkopen’, zegt de man die het concert van pianisten Severin von Eckardstein en Liebrecht Vanbeckevoort aankondigt. ‘Dus vindt de verkoop plaats in het vagevuur.’ Huh? Ah, natuurlijk: het Vagevuur, het Maastrichtse straatje dat de Sint-Servaasbasiliek scheidt van de Sint-Jan, de kerk met de markante rode toren die sinds de 17de eeuw in protestantse handen is.

In de Sint-Jan spelen Von Eckardstein en Vanbeckevoort de Visions de l’Amen (1943), waarin Olivier Messiaen noten zocht bij de verschillende betekenissen van het woord ‘amen’. De pianisten onderscheiden zich met hun toucher, maar door hun precieze ritmiek en timing zou je denken dat de vier handen door één hoofd worden aangestuurd. Met het geklater en gebeier in het Amen van de Vervulling dwingt het duo opperste concentratie af.

Het is een typisch stuk voor het festival Musica Sacra, waar het adjectief ‘sacra’ zwaar weegt. Nou bestaat zo ongeveer eenderde (gokje) van het klassieke repertoire uit gewijde muziek; hoe verder je in de tijd teruggaat, des te groter het kerkelijke aandeel is. Een soort Festival Oude Muziek 2 ligt dan ook voor de hand, maar op Musica Sacra – thema dit jaar: ‘Aanvaarding en berusting’ – is juist veel ruimte voor eigentijdse spirituele muziek, en je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat het publiek gevoelig is voor de betekenis.

Je ziet het ook bij het concert van Servaas-organist Marcel Verheggen, zaterdagochtend: overal gesloten ogen. Verheggen speelt Quattro quadri (2018) van Richard Rijnvos. De Rijnvos van de grote structuren, machtige klankblokken, horen we hier niet: zijn werk is semiprogrammatisch en gaat over het martelaarschap van de met pijlen doorboorde Sint-Sebastiaan. Rijnvos weet hoe hij spanning moet opbouwen, maar gaat op een orgel als vanzelf een beetje klinken naar Messiaen, zeker als Verheggen kan demonstreren over wat voor longen zijn orgel beschikt.

In de namiddag klinkt in de Sintervaos, de kerk waar men al eeuwen de oudheid ervan probeert te verdoezelen (eerst met kwasten, nu met grijze, kokervormige ledhanglampen), wél oude muziek. Vox Luminis is een uitmuntend zuiver zingend koor, maar wie netjes in de banken zit, krijgt van wat ze doen maar een fractie mee. Het Parce mihi Domine van Cristóbal de Morales (ca. 1500-1553) stijgt op vanuit de crypte. Voor het O magnum mysterium van Tomás Luis de Victoria (1548-1611) verplaatsen de zangers zich naar het transept. Het resultaat is in deze akoestiek dat je soms drie akkoorden door elkaar hoort. De tekst legt het af, maar je krijgt er de suggestie van eeuwigheid voor terug.

Musica Sacra

Klassiek

★★★☆☆

Met o.a. Vox Luminis en Severin von Eckardstein.

19/9, diverse locaties, Maastricht.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden