Recensie Stones in his Pockets

Op een speelvloer van pallets wordt een filmisch verhaal tot leven gebracht (vier sterren)

Stones in his Pockets van Toneelschuur Producties/Maren E. Bjørseth Beeld Julian Maiwald

Een partytent in een weiland. Een speelvloer van pallets. Twee kledingrekken vol kostuums en één muzikant (Wilko Sterke) die een sterke soundscape produceert. Meer hebben Benjamin Moen en Daniel Cornelissen niet nodig om met de zon in hun rug een filmisch verhaal te spelen over mensen die dromen van een hoofdrol, in leven en werk, maar tot een leven als figurant veroordeeld zijn. Samen vertolken ze liefst vijftien personages: ze beheersen de vele accenten en stembuigingen feilloos. Al tijdens het aantrekken van een overall glijden ze zo in een ander mens.

Daniel Cornelissen en Benjamin Moen in Stones in his Pockets van Toneelschuur Producties/Marjen Bjørseth Beeld Julian Maiwald

Cornelissen is heerlijk vrouwelijk als de beroemde Amerikaanse filmster Caroline Giovanni – zij komt op het eiland een film opnemen. Even rap schakelt hij naar Kasper, de zonderlinge jongen van de wal, die hoopt zijn zelf geschreven filmscript te slijten (tevergeefs). Moen is krachtig als nuchtere eilander Jan, die zich zorgen maakt over zijn verslaafde neef. En weer grappig als de oververhitte filmproducer Emma, tegenover Cornelissen als dwingeland Simon, ook producer.

Regisseur Maren E. Bjørseth brengt op Oerol een bewerking (Janine Brogt) van Stones in his pockets, een tragikomedie uit 1999 van Marie Jones. Oorspronkelijk gesitueerd in een Iers dorp en nu naar Terschelling verplaatst. Al kan het iedere krimpregio zijn. Een Amerikaanse filmproducent gebruikt (of beter: misbruikt) de bevolking als figuranten in een blockbuster, getiteld Hansje Brinker builds a Dyke, waardoor de verlangens van de eilanders schril afsteken tegen de Amerikaanse droom die plots voor het grijpen lijkt. Dat kost een leven.

Onderhuids verwijst Stones in His Pockets ook lichtjes naar het succes van festival Oerol, dat tot zondag Terschelling volledig confisqueert en de poorten van de verbeelding openzet. Met dit verschil: de eilanders verdienen daar veel meer aan dan het schamele dagloon van de dromende figurant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden