Festival Down The Rabbit Hole

Op Down The Rabbit Hole word je meegevoerd door de seculiere hoogmis voor collectief beleden vrolijkheid

Het is op de zaterdagavond dat Down The Rabbit Hole alles wordt wat een popfestival kan zijn. Het punt waarop je wordt meegevoerd door die seculiere hoogmis voor collectief beleden vrolijkheid. En David Byrne is onze voorganger.

Wie heeft er nog behoefte aan effecten uit de hightechtrukendoos als je ook de stijlvolle marchingband van David Byrne kan hebben? Beeld Sanne De Wilde

 Als een ietwat wereldvreemde maar mateloos intrigerende professor gaat de man, die popgeschiedenis schreef met de nerveuze artrock en afrofunk van Talking Heads, zijn touringband voor. Een wonderlijk gezicht. Een groep van twaalf muzikanten, blootsvoets in grijze pakken, draagt draadloze instrumenten in tuigjes. De klassieke opstelling van een popgroep vervangen door het beeld van een arty marchingband. Met de nieuwe bewegingsvrijheid geeft de band zich over aan minimalistische choreografietjes in formatie. Wie heeft er nog behoefte aan effecten uit de hightechtrukendoos als alles wat je ziet en hoort, alles wat je opwindt, voortkomt uit de speelse interactie tussen muzikanten. En alles klopt.

De opzwepende afrofunk van I Zimbra, een opmerkelijk goed zingende Byrne die zijn oude danspasjes citeert als stuiptrekkende predikant in Once in a Lifetime en het aanstekelijke Everday is a Miracle dat als een tsunami van vreugde de heuvels overspoelt.

En zo wordt David Byrne het onbetwiste hoogtepunt van de festivalzaterdag. Als Down The Rabbit Hole zich had moeten revancheren voor een minder programmering vorig jaar dan heeft het dat, met Byrne alleen al, met brille gedaan.

Down the Rabbit Hole. Beeld Sanne De Wilde

DNA van Down The Rabbit Hole

Er waren al goede vooruitzichten. Het festival bij Beuningen heeft van de zomerfestivals dit jaar de beste programmering en de 35 duizend kaartjes gingen begin mei al de deur uit. Niet alleen met Byrne die dit jaar, na veertien jaar, een soloalbum uitbracht. Nick Cave, die andere god van de indierock, sluit de zondag af en Queens of the Stone Age laat vrijdag het festival met strakke mechanische hardrock alle hoeken van de kamer zien. Multitalent Anderson Paak mag de zaterdag na Byrne afsluiten met zijn mix van soul, hiphop en jazz waarvan de beats zwaar, maar de melodieën altijd lichtvoetig zijn.

Het dna van Down The Rabbit Hole tekent zich af: een festival dat zowel gevoel heeft voor pop en rock, als een neus voor nieuw talent dat niet mainstream is. Dit jaar is er dan ook nog meer aandacht voor dance. In recreatiegebied De Groene Heuvels wordt een brede programmering voor fijnproevers uitgerold. Hier de etherische souljazz van singer-songwriter Moses Sumney, daar de artpop van St.  Vincent en verderop neoklassieke tonen van toetsenist Nils Frahm.

In de Teddywiddertent laat de Zweedse Karin Dreijer als Fever Ray haar zware industriële versie van synthpop horen terwijl een triootje dames in oversized theatrale uitdossingen elkaar grijnzend bevingert. Muzikaal overtuigend, visueel effectbejag. Terwijl de adhd-hardcore van Oh Sees de ene bezoeker om de oren slaat, raakt de ander in een hypnotische groove van de Afrikaanse band Togo All Stars.

Down the Rabbit Hole. Beeld Sanne De Wilde

Kortebroekenbrigade

Dat betekent niet dat het vanaf de eerste tonen hosanna is op de weide. ‘s Middags is het hard werken om als bandje, in een heet zomerweekend en de droogste junimaand ooit, de aandacht van je publiek vast te houden. Het zorgt voor een gewetenskwestie voor de festivalganger: verkies je een plek in de schaduw of onbeschut voor het podium?

Het is alsof de acts in de hete middagen daar rekening mee houden. Leon Bridges speelt midtempo bluessoul waar je tegenaan kunt leunen zonder te veel calorieën te verbranden. De kortebroekenbrigade van Tom Misch serveert licht verteerbare jazzy soulpop die, als je het dan onder een noemer moet vangen, ‘superchill’ zou mogen heten.

Beeld Sanne De Wilde

In de vrijdagacts lijkt een zekere landerigheid te sluipen. De gitaren van Black Rebel Motor Cycle Club beloven gevaar, ronkend als stationair draaiende motoren maar hoger dan de tweede versnelling gaat het nooit. En wanneer MGMT erin komt met de heerlijk bombastische psychedelica van hun grootste hit Time To Pretend lijkt het alsof de band zich daarna schuchter terugtrekt. Pas bij geluidskunstenaar Jon Hopkins slaat de opwinding toe, wanneer bakken dissonant geluidsgruis worden uitgestort over een stoïcijnse basdrum.

Als er dan nog sprake is van enige landerigheid wordt die er wel genadeloos uitgeslagen door Queens of the Stone Age. Echter, de robotisch strakke rock heeft pas een optimale uitwerking als het volume fysiek wordt beleefd. Rechts voor het podium verwaait het geluid zo erg dat je een gemoedelijke conversatie kan voeren. Ook op zaterdag is het werken voor rapper, zanger en drummer Anderson Paak. Hij en zijn virtuoze band Free Nationals proppen de nummers zó vol breaks en zo vaak andere muzikale richtingen in, dat het publiek de band met moeite kan volgen. Pas als Paak, achter zijn drumstel, het funky borrelende Come Down inzet, golft de herkenning door het publiek. Op de videobeelden zie je Paak die met een brede grijns lijkt te zeggen: ‘Nu heb ik jullie te pakken.’ Net als bij Byrne is dan de wisselwerking tussen artiest en publiek voelbaar. 

Beeld Sanne De Wilde

Reuzentandenstoker

Op de vijfde editie van Down The Rabbit Hole zijn er tal van veranderingen op het terrein doorgevoerd. Als eyecatcher is er de nieuwe festivalpoort: Het Grid. Een betoverend woud van gigantische tandenstokers met ingeweven spinnenwebben. De palen vormen een blijvende structuur waar in volgende edities van het festival van alles ingehangen kan worden. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.